Παρασκευή, 26 Οκτωβρίου 2012

ΔΙΚΗ


Μετά από κάθε καταστροφή μέσα σε μια φυλή, κοινωνία ή έθνος, συνήθως κινητοποιούνται αυτόματα μηχανισμοί ελέγχου έτσι ώστε να βρεθούν τα αίτια της καταστροφής, να πληρώσουν οι πρωταίτιοι και να δημιουργηθούν οι συνθήκες έτσι ώστε να προληφθεί στο μέλλον άλλη μια τέτοια καταστροφή. Είναι ένας φυσικός αμυντικός μηχανισμός πέρα για πέρα δικαιολογημένος, που έχει χρησιμοποιηθεί πάμπολλες φορές κατά την διάρκεια της ανθρώπινης ιστορίας. Είναι ο ίδιος μηχανισμός που λειτούργησε ως δίκη των πρωταιτίων της καταστροφής στην Σικελική εκστρατεία στην αρχαία Αθήνα, ο ίδιος που οδήγησε στην δίκη των έξι για την Μικρασιατική καταστροφή, ο ίδιος που εμφανίστηκε με την δίκη της Νυρεμβέργης και ο ίδιος φυσικά που οδήγησε στην δίκη της χούντας στα μέσα της δεκαετίας του εβδομήντα. Σήμερα που φτάσαμε σε μια εθνική, πολιτική, οικονομική, κοινωνική και πολιτιστική καταστροφή που οφείλεται στο μεγαλύτερο μέρος της στον τρόπο διαχείρισης και λειτουργίας του μεταπολιτευτικού πολιτικού συστήματος, είναι άκρως ανησυχητικό το ότι αυτός ο διορθωτικός μηχανισμός δν εμφανίζερται ή κάποιοι αναστέλουν εσκεμμένα την λειτουργία του. Ο κίνδυνος της απουσίας αυτού του μηχανισμού μια τέτοια στιγμή, είναι αφάνταστα μεγάλος. Οι πρωταίτιοι της καταστροφής όχι μόνο δεν πληρώνουν, αλλά συνεχίζουν να ηγούνται του μεταπολιτευτικού συστήματος που προσπαθεί με νύχια και με δόντια να παρατείνει την εξουσία του μέσα στον χρόνο, την στιγμή μάλιστα που στην συνείδηση της πλειοψηφίας του ελληνικού λαού είναι ήδη καταδικασμένο...

Υποκρισία


Οπαδός και θιασώτης ολοκληρωτικών συστημάτων, δεν είναι μονάχα εκείνος που τάσσεται φανερά υπέρ τους, αλλά περισσότερο εκείνος που μπορεί στα λόγια να φαίνεται ενάντιος, μα στην ουσία εξαντλεί τα αποθέματα και τις δυνάμεις μιας Δημοκρατίας ζητώντας πάντα πολλά και προσφέροντας λίγα..

Ναρκισσισμός


Η Δημοκρατία κατά την διάρκεια της μεταπολίτευσης στην Ελλάδα, δεν ήταν μια φυσιική διαδικασία, αλλά πάντα συγκρινόμενη με κάτι άλλο. Η χούντα λειτούργησε όλα αυτά τα χρόνια, ως άλλοθι για τους μετπολιτευτικούς πολιτικούς. Λειτούργησε σαν τον μπαμπούλα που κρυβόταν πάντα μέσα στη σκοτεινή ντουλάπα. Το δίλημμα ήταν έμμεσο... -Μην μας κρίνετε γιατί σας σώσαμε από τον μπαμπούλα που ίσως ακόμα καραδοκεί. Αυτή η δυστυχής σχέση της Δημοκρατίας μας με το παρελθόν, από την μια δημιούργησε έναν επικίνδυνο ναρκισσισμό στους πολιτικούς της μεταπολίτευσης που φέρονταν ως ''σωτήρες'', από την άλλη χαλάρωσε την όποια τάση κριτικής των πολιτών προς αυτούς. Τα αποτελέσματα γνωστά. Γι' αυτό οι Δημοκρατίες θα πρέπει να κρίνονται πάντα, χωρίς άλλοθι...

Αδράνεια


Ο ελληνικός λαός είναι τόσο πολύ επηρεασμένος από την αντιπροσωπευτική δημοκρατία, που νομίζει πως η επανάσταση θα γίνει κι αυτή με αντιπροσώπους...

Σάββατο, 25 Αυγούστου 2012

Ταυτοπροσωπία


Και αν -λέω αν- βρισκόμαστε στην τραγική εκείνη θέση, όπου είναι αδύνατον να σωθούν όλοι; Πως για να προχωρήσουν οι άνθρωποι πρέπει να πληρώσουν ένα ακριβό τίμημα; Ίσως σαν αυτό που πλήρωνε ο Αιγαίας στον Μίνωα. Για να κατορθώσει η πόλη να ζει, να πρέπει να θυσιάζει μια μερίδα από τους νέους της σε αυτό το τέρας τον Μινώταυρο.
Αν βρισκόμαστε λοιπόν σ' αυτό το τραγικό αδιέξοδο όπου δεν μπορείς να κάνεις αλλιώς; Τι θα αποφασίζατε εσείς αδέρφια;
Γιατί κι ο Αιγαίας, μη νομίζεις, ένας νικημένος ήταν. Κι αναλογίζομαι τώρα, πόσο θα ήταν μισητός στους Αθηναίους. Δεν είναι και λίγο να είσαι βασιλιάς και να διαλέγεις κάθε χρόνο ποιοί νέοι της πόλης σου θα πάνε στο τάφο. Εσένα μισεί ο λαός σου που το ανέχεσαι. Κάθε χρόνο και χειρότερα. Θανάσιμα. Γιατί δεν ήσουν νικητής. Γιατί είσαι ένας βασιλιάς της ντροπής που πρέπει να πληρώνει τέτοιον ανατριχιαστικό φόρο.
Μα ήρθες ποτέ στην θέση αυτού του τραγικού βασιλιά; Νομίζεις πως κοιμάται τις νύχτες; Όχι. Χρόνια έχει να κοιμηθεί. Τον βασανίζουν οι ενοχές και οι τύψεις. Που δεν υπήρξε πιο δυνατός. Που δεν υπήρξε απέναντι στον Μίνωα νικητής.
Θάθελες νάσουν στην θέση του;
Μην κάνεις συγκρίσεις. Τώρα δεν υπάρχει Αιγαίας. Ρίχτηκε στη θάλασσα και πνίγηκε. Δεν έχει σημασία γιατί. Πάει αυτός, έφυγε.
Δεν υπάρχει κανένας Αιγαίας πια να απορροφήσει το μίσος σου αδελφέ. Και ξέρεις γιατί;
Γιατί ο Αιγαίας είσαι εσύ...κι εσύ...κι εσύ...
Και πρέπει να αποφασίσεις αδερφέ.
Το τραγικό σου δίλημμα...ενώπιόν σου...

Άριστος

Γιατί ένας αληθινός ''βασιλιάς'' δεν έχει καμία σχέση με κάτι 'ηγετίσκους που θέλουν να συνδέσουν το όνομά τους με την διακυβέρνηση μιας χώρας για μια το πολύ δύο τετραετίες. Ηγετίσκοι που καρπώνονται συνήθως τα ωφελήματα, αλλά αποποιούνται την ευθύνη για τα τα δυστυχήματα που έσπειραν κατά τον χρόνο της διακυβέρνησής τους, κρυβόμενοι πίσω από τόσους άλλους που έκαναν το ίδιο..
Ένας αληθινός βασιλιάς όμως, επιθυμεί πάνω απ' όλα να συνδέσει την ίδια του τη ζωή με τη μοίρα του τόπου του. Να κυβερνήσει καθώς πιστεύει για το καλύτερο του μέλλοντος, χωρίς να τον ενδιαφέρουν τα προσωπικά ωφελήματα, γιατί δεν έχει ανάγκη από δαύτα. Και ένας αληθινός βασιλιάς δεν κρύβεται,πίσω από άλλους, λέει ''εγώ'' και αναλαμβάνει την ευθύνη των χρόνων και των πράξεών του, ακόμη κι αν τον περιμένει ο όχλος και μια γκιλοντίνα στην
πλατεία.
Αυτός είναι ένας άριστος. Δεν έχει καμιά σχέση με τα τα σκέλεθρα που επιπλέουν στα βρωμόνερα αυτής της αδυσώπητης τυραννίας, που όλοι σας νομίζετε δημοκρατία μόνο και μόνο επειδή σας έδωσαν οι πονηροί το δικαίωμα να κακαρίζετε...

συνύπαρξη

Πάντως όσοι νομίζουν πως οποιαδήποτε ανάταση θα έρθει μέσα από τον πόλεμο της άκρας δεξιάς μέ την αριστερά, λανθάνουν. Το παραμύθι το έχουμε ξαναζήσει. Αυτός ο πόλεμος δεν έχει να μας πει τίποτε πια. Αυτός ο πόλεμος συντηρεί μονάχα όσους λαμβάνουν μέρος σ' αυτόν. Όλοι οι άλλοι -η πλειοψηφία δηλαδή- κονιορτοποείται και αναγκάζεται να βιώσει αυτή την εγκληματική ανοησία, όσων πιστεύουν πως αυτοί είναι οι καλύτεροι και για να το αποδείξουν πρέπει να εξαφανίσουν τους άλλους.
Όχι, η ανάταση αυτή τη φορά θα έρθει -εάν έρθει- από πιο βαθιά αισθήματα που έχουν να κάνουν με την αποδοχή του διαφορετικού και την συνύπαρξη.
Και τούτο σημαίνει νερό στο κρασί όλων...

παγκοσμιοποίηση

Μέσα σε αυτόν τον αμφίβολο άνεμο της παγκοσμιοποίησης, κάτι περισσότερο από αναγκαίο, είναι να διατηρηθούν τα ιδιαίτερα εκείνα χαρακτηριστικά κάθε διαφορετικού πολιτισμού, απέναντι σε μια καταθλιπτική ομοιομορφία που προετοιμάζεται εκ των άνω...
Τώρα που οι άνθρωποι φαίνεται να αποδρούν από την νάρκη του καταναλωτισμού και της ψεύτικης ευημερίας, η επιστροφή στις πηγές και το αναβάπτισμα στην αυθεντικότητα, μοιάζει με την τρομακτική ανάγκη ενός ανθρώπου που πνίγεται, για οξυγόνο...

συγγραφείς-ποιητές

Η συντριπτική πλειοψηφία των λογίων καταδικάζουν απερίφραστα την βαρβαρότητα και τα αρπακτικά, ασχέτως αν μεταξύ τους -εκεί που μοιράζεται η πίτα- φέρονται σαν τα χειρότερα αρπακτικά.
Έτσι αντιλαμβάνεται κανείς, πως το συγκαταβατικό ιστορικό χαμόγελο ενός μεγάλου ποιητή, ενδέχεται να είναι μία μάσκα που κρύβει τα άγρια δόντια του...

αυτοδιάθεση

Σκέφτομαι μερικές φορές πώς αλλάζουν οι καιροί. Τα χρόνια που εμείς μεγαλώναμε -δεκαετία 70 και 80- είχε χυθεί πολύ μελάνι και υπήρχε τεράστια συζήτηση και αντίδραση για το...φακέλωμα πολιτών.
Τώρα σπεύδουμε όλοι να αυτοφακελωθούμε μέσα στα διάφορα σάιτ και ιδιαίτερα στο f/b τόσο, που αν μια υπηρεσία πληροφοριών ενδιαφερθεί, έχει στο πιάτο και την παραμικρή πληροφορία για μας. Οικογενειακή κατάσταση, οικονομική, πολιτικές απόψεις, τόπο διαμονής, τα πάντα...
Αυτό μάλλον θα εννοούσαν κάποιοι πολιτικοί της μεταπολίτευσης, όταν μιλούσαν για...αυτοδιάθεση των λαών.

ψυχή

Ψυχή δεν είναι, παρά εκείνη η αμφιβολία που περιτριγυρίζει σαν αύρα τα φθαρτά σώματα.
Ναι η ψυχή είναι αμφιβολία...

οι δρόμοι

Όλοι είναι έτοιμοι να περπατήσουν στις μεγάλες λεωφόρους, στις ανοιχτές απλωσιές μονάχα της δικιάς τους αλήθειας, αγνοώντας πως οι δρόμοι που θα οδηγήσουν στο φως δεν είναι παρά οι χρυσές τομές, τα στενά και επικίνδυνα μονοπάτια, εκεί που ενώνονται οι διαφορετικές αλήθειες.
Ναι εκεί είναι ο δρόμος.
Στην άκρη της δικιάς μας αλήθειας και στη αρχή της αλήθειας του άλλου. Πετάξτε λοιπόν τις βαριές πανοπλίες των τάχα γενναίων πολεμιστών κι ελάτε να αναμετρηθούμε με αυτά τα επικίνδυνα κι απόκρημνα μονοπάτια, που προϋποθέτουν την τόλμη του εξερευνητή και την μαεστρία του αίγαγρου...

φιλία

Η φιλία αρχίζει να πονάει, από τη στιγμή που παύει να είναι μια απλή γνωριμία.

Τετάρτη, 1 Αυγούστου 2012

ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΥΣΤΕΡΙΕΣ ΚΑΙ ΨΥΧΩΣΕΙΣ

Ένα ερώτημα που μπορεί να τεθεί σήμερα, είναι εάν και κατά πόσο, ψυχολογικές ή ψυχικές ασθένειες που εμφανίζονται σε ένα άτομο, βρίσκουν πρόσφορο έδαφος να εκφραστούν και ομαδικά. Εάν δηλαδή υπάρχουν ομαδικές υστερίες, ομαδικές ψυχώσεις κτλ.Ίσως υπάρχουν καταλληλότεροι να απαντήσουν σε αυτό το ερώτημα, αλλά με τις ταπεινές μου γνώσεις πάνω στο ζήτημα, φαντάζομαι πως υπάρχουν.
Οι κοινωνικές υστερίες είναι ένα φαινόμενο της σύγχρονης εποχής, που μπορεί να έχουν την απαρχή τους στην δημιουργία της πόλης, αλλά έχουν φτάσει στο αποκορύφωμά τους στη σύγχρονη εποχή, όπου οι πληροφορίες πια είναι καταιγιστικές και η επικοινωνία μεταξύ των ανθρώπων άμεση και πολύμορφη.
Τι μορφή όμως έχουν αυτές οι ομαδικές ψυχώσεις και υστερίες; Πώς εκφράζονται; Πόσο ''μεταδοτικές'' είναι; Πώς μπορεί να τις διαχωρίσει κανείς, πού αρχίζει το ψέμα και η αλήθεια τους και το κυριότερο, πόσο έχουν ''χρησιμοποιηθεί'' από τις εκάστοτε εξουσίες;Ας πάρουμε δύο αντίθετα άκρα.Μπορεί να θεωρηθεί κοινωνική υστερία και ψύχωση, ο υποτιθέμενος κομουνιστικός κίνδυνος τα μεταπολεμικά χρόνια -όταν μάλιστα οι κομουνιστές είχαν νικηθεί κατά κράτος ακόμη κι όταν διέθεταν όπλα?- και η τάση προς μια εθνικοφροσύνη που πολλές φορές έφτανε τα όρια του γελοίου; Μπορεί επίσης να θεωρηθεί κοινωνική υστερία και ψύχωση, αυτό το αντιρατσιστικό μένος, που εκφράζεται τελευταία, ακόμη και με την αστυνόμευση της έκφρασης, ακόμη και με την ποινικοποίηση ανεκδότων;Πόσο επικίνδυνα είναι όλα αυτά;
Για τα πρώτα γνωρίζουμε.
Η Ελλάδα μετά τον εμφύλιο, δημιούργησε εθνικόφρονες πολίτες και απόπαιδα, καταστρέφοντας ζωές, στέλνοντας σε ξερονήσια ανθρώπους που δεν είχαν παρά καλές προθέσεις (ακόμη κι αν ήταν προδομένοι και πλανεμένοι από το ίδιο τους το κόμμα) δολοφόνησε κάτω από την πίεση και τις εντολές των μεγάλων δυνάμεων ανθρώπους όπως έναν Μπελογιάννη, που κάτω από άλλες συνθήκες, θα μπορούσε να παίξουν σημαντικότατο ρόλο στο ελληνικό πολιτικό γίγνεσθαι και ίσως -αντι νδολοφονούνται και να κυνηγιόνται τέτοιοι άνθρωποι και εάν λαμβανόταν η γνώμη τους, να μην φτάναμε ποτέ στη σημερινή κατάσταση. Μπορούμε λοιπόν να πούμε πως η κινητήρια δύναμη που οδήγησε την πολιτική στην Ελλάδα μετα του '50 ήταν μια κοινωνική ψύχωση και υστερία, πολλές φορές καλλιεργημένη επίτηδες από την εξουσία; Και τα οικτρά αποτελέσματα που ζούμε σήμερα. είναι ανεξάρτητα από τις ψυχώσεις και τους διχασμούς που καλλιεργήθηκαν όλα αυτά τα χρόνια;
Προσωπικά είμαι σίγουρος γι' αυτό.
Προς τι λοιπόν να συνεχίζουμε να αναπαράγουμε τέτοιες ψυχώσεις, από την άλλη πια πλευρά; Γιατί να δεχθούμε να ποινικοποιηθεί κάθε έκφραση, ακόμη και τα ανέκδοτα; Γιατί να ζούμε συνεχώς κάτω από το πέλμα αυτής της γάγγραινας που πάει να μας αφανίσει ως φυλή και ως έθνος;
Γιατί να μην αρχίσουμε να μιλάμε για μια ουσιαστική και όχι μονάχα στα λόγια ενότητα; Μήπως είναι ώρα να ψάξουμε να βρούμε τι είναι αυτά που μας ενώνουν και όχι συνεχώς αυτά που μας χωρίζουν;
Να γιατί αντιδρώ πολλές φορές με οργή σε ό, τι μου μυρίζει υστερία, σε ό, τι μου μυρίζει ψύχωση. Γιατί όλα αυτά δεν είναι φυσιολογικές αντιδράσεις. Οι αποψεις των ανθρώπων δεν είναι μια ευθεία, ούτε όλες οι περιπτώσεις ίδιες. Ο μέσος νους, η κοινή λογική θα καταδικάσει από μόνη της κάθε αληθινή ρατσιστική συμπεριφορά. Υπάρχουν όμως και περιπτώσεις που δεν έχουν δίκιο οι ξένοι. Ο μέσος κοινός νους θα πάρει πάλι θέση. Ευτυχώς η φύση έχει φροντίσει να υπάρχει ακόμη το ''περί δικαίου αίσθημα'' στην πλειοψηφία των ανθρώπων. Γι' αυτό δεν χρειάζονται υστερίες. Γι' αυτό δεν χρειάζονται ψυχώσεις. Γιατί όλα αυτά αντί να λύσουν ένα πρόβλημα, δημιουργούν άλλα δέκα.
Οι υστερίες και οι ψυχώσεις δημιουργούν οργουελικές κοινωνίες, χωρίς προοπτική, χωρίς σκοπό, χωρίς συναίσθημα...

Τρίτη, 24 Ιουλίου 2012

ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ''don' t touch the system''

Υπάρχει ένα είδος πολιτικών που μπορεί να τους ονομάσει κανείς, πολιτικούς ''don' t touch the system''. Kαι δυστυχώς είναι το ειδος των πολιτικών, που έχει πάντα το πάνω χέρι. Επικίνδυνο είδος. Η κινητήρια δύναμη που τους κινεί, δεν είναι η ανάγκη για δημιουργία, ούτε η σοφία, ούτε η δκαιοσύνη, ούτε καν η προσωπική φιλοδοξία να βοηθήσουν ο κόσμος να γίνει κατά τι καλύτερος. Εκείνο που τους κινεί, είναι η μεγάλη τους ανάγκη να βρουν τον χώρο τους -να κάνουν καριέρα δηλαδή- μέσα σε ένα σύστημα που δεν προσβλέπουν να το αλλάξουν στο ελάχιστο και ας είναι άδικο. Σαν χαμαιλέοντες, το πρώτο που έχουν μάθει να κάνουν, είναι να οσμίζονται το αέρα γύρω τους. Ποια δύναμη παγκόσμια κυριαρχεί, ποιος κινεί τα νήματα, για να πάρουν το χρώμα που αρμόζει, να προσδεθούν στο άρμα της και να προωθηθούν από αυτή την δύναμη.
Είναι οι πολιτικοί ''don' t touch the system''.
Γι' αυτό χρόνια τώρα δεν αλλάζει τίποτα, παρόλο που η αλήθεια και η δικαιοσύνη είναι προφανής στα μάτια της πλειοψηφίας του κόσμου. Τίποτα δεν αλλάζει. Τίποτα δεν προχωρά. Ούτε καν η παραμικρή μεταρρύθμιση. Ούτε καν η παραμικρή αλλαγή. Έχουν μετατρέψει τον κόσμο σε έναν βάλτο με βρώμικα νερά, που ακούει κανείς μονάχα κοάσματα βατράχων τα λόγια τους και το ζουζούνισμα εκατομμυρίων κουνουπιών και ενοχλητικών εντόμων, που πεταρίζουν πάνω από καλά κρυμμένους κροκόδειλους. Από πουθενά δεν μπαίνει φρέσκο, κρύο, γάργαρο νερό.
Έτσι θέλει το σύστημα και οι πολιτικοί που το εκπροσωπούν... ''Don' t touch the system'!! Έναν απέραντο βάλτο που θα επιβιώνουν τα βατράχια, τα έντομα και οι κροκόδειλοι.
Είναι οι πολιτικοί που έχουν κυριαρχήσει χρόνια στην Ελλάδα. Φανφαρόνοι, λογάδες. Πρεστίζ και ύφος μονάχα και ουσία μηδέν. Χωρίς κανένα όραμα. Ουσιαστικά απαίδευτοι και αμόρφωτοι. Και δεν μου λέει τίποτα, ακόμη κι αν έχουν δέκα μεταπτυχιακά στο Καίμπριντζ. Προδοσία έχουν σπουδάσει εκεί. Τίποτε άλλο. Αμόρφωτοι είναι. Έχουν μάθει τα πάντα για το τίποτα. Με περιορισμένο πεδίο, χωρίς φαντασία, χωρίς έμπνευση, χωρίς όραμα, χωρίς εποπτική γνώση. Το μόνο που έμαθαν είναι να γλείφουν τους ισχυρούς και ας είναι άδικοι και να φωνάζουν με τον τρόπο τους πως μονάχα εκείνοι μπορούν να κάνουν την δουλειά τους καλύτερα. Να κρατήσουν δαμασμένο και χωρίς επιβουλές το κοπάδι.
'Don' t touch the system...
Κι όμως. Ο κόσμος είναι τρομακτικά άδικος. Άλλοι κουβαλούν τεράστια βάρη και άλλοι χαίρονται τους καρπούς τους.
Δεν κυριαρχεί η σοφία, η ευνομία, η δικαιοσύνη.

Ποιος θα μας σώσει απ' τους πολιτικούς ''Don' t touch the system'';;;;;;;;;;;

Παρασκευή, 15 Ιουνίου 2012

ΧΑΝΕΙ Ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ ΤΗΝ ΑΣΥΛΙΑ ΕΑΝ ΔΕΝ ΕΚΛΕΓΕΙ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ ΣΤΗΝ ΑΧΑΪΑ

Ρε πόσο γρήγορα αλλάζουν οι καιροί!
Αυτός δεν ήταν που με το σύνθημα ''λεφτά υπάρχουν'' ξεγέλασε έναν ολόκληρο λαό και τον έσυρε δια της βίας στα μνημόνια? Αυτός δεν ήταν που κώφευε επιδεικτικά, όταν όλος ο ελληνικός λαός παίρνοντάς τον τελικά χαμπάρι, ξεσηκώθηκε εναντίον του και εναντίον του μνημονίου? Αυτός δεν ήταν που έστειλε τα ΜΑΤ απέναντι σε αυτόν τον λαό που αντέδρασε προσπαθώντας να προασπίσει το βασικότερο άρθρο του Συντάγματος περί εθνικής κυριαρχίας? Αυτός δεν ήταν που προσπάθησε να μετατρέψει το μαύρο σε άσπρο πανηγυρίζοντας έξαλλα κατόπιν, πως έσωσε την Ελλάδα? Αυτός δεν ήταν που μπέρδεψε εσκεμμένα τις λέξεις ''προδοσία'' και ''σωτηρία''? Αυτός δεν ήταν που με αυτόν τον ανήκουστο τρόπο, προσπάθησε να σώσει μονάχα το τομάρι του και ένα σάπιο πολιτικό σύστημα? Αυτός δεν ήταν που διέσυρε στα σαλόνια της Ευρώπης τον ίδιο τον λαό που τον ψήφισε χαρακτηρίζοντάς τον ως ''τεμπέλη'' και ''διεφθαρμένο''? Αυτός δεν ήταν, που λειτουργώντας ως πράκτορας των Αμερικάνων και εκτελώντας μυστικές εντολές τους, έφερε το ΔΝΤ στην Ευρώπη και την Ελλάδα, μόνο και μόνο για να κερδίσει το δολάριο έναντι του ευρώ?
Αυτός δεν είναι που ευθύνεται για το σημερινό οικονομικό χάος? Για τις 3000 δολοφονίες-αυτοκτονίες συμπατριωτών μας?
Αυτός δεν είναι που ευθύνεται για το μαύρο που βλέπουμε μπροστά εμείς και τα παιδιά μας?
Αυτός δεν είναι που προσπάθησε να διασπείρει ενοχές σε έναν ολόκληρο λαό και να ρίξει τις ευθύνες αυτής της κατάστασης μονάχα στην ιδιοσυγκρασία αυτού του λαού, που τάχα δεν έχει τα φόντα για καμιά προοπτική?
Αυτός δεν είναι, που μαζί με τον άλλον λιμοκοντόρο και χαϊδεμένο παιδί ''επικίνδυνων οίκων'' τον Παπακωνσταντίνου, παραποίησαν οικονομικά στοιχεία του κρατικού προϋπολογισμού, παρουσιάζοντάς τα χειρότερα απ' ότι πραγματικά ήταν, μόνο και μόνο για να μας σύρει σύντομα και με συνοπτικές διαδικασίες στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο?
Αυτός δεν είναι που ευθύνεται για τον τρόμο και τον φόβο που έχουν σπείρει στον ελληνικό λαό δυόμισι χρόνια τώρα? Για το κλείσιμο τόσων επιχειρήσεων? Για την αναδουλειά των υπολοίπων? Για το τρομακτικό ποσοστό ανεργίας που μαστίζει και παίρνει τρομακτικά επικίνδυνες διαστάσεις?
Αυτός δεν ευθύνεται για την τρομακτική και πρωτόγνωρη επίθεση που δέχεται τελευταία ο κάθε ιδιώτης, που κινδυνεύει με άμεσες κατασχέσεις κινητής και ακίνητης περιουσίας εάν χρωστάει από 300 ευρώ στο δημόσιο, την στιγμή που βιώνει μια άνευ προηγουμένου οικονομική ύφεση για την οποία δεν ευθύνεται?
Αυτός δεν είναι που ενώ ο λαός του τραβούσε όλα αυτά και ως άλλος Εφιάλτης, έπαιζε κρυφά παιχνίδια στο χρηματιστήριο μαζί με τον συγγραφέα του κώλου αδερφό του, ποντάροντας στην χρεωκοπία της Ελλάδας, πλουτίζοντας από την δυστυχία των υπολοίπων?
Αυτός δεν είναι?

ΝΑ ΧΑΣΕΙ ΛΟΙΠΟΝ ΤΗΝ ΑΣΥΛΙΑ!!
Και κάποιος να ρίξει ζάχαρη στο ντεπόζιτο το ελικοπτέρου που τον περιμένει για να φύγει...

Σάββατο, 19 Μαΐου 2012

Η ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ

Το πρόβλημα που οδηγεί πολλούς ψηφοφόρους σε ρήξη με την ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, δεν είναι μόνο τα ''ΕΡΓΑ ΚΑΙ ΟΙ ΗΜΕΡΕΣ ΤΟΥΣ''. Είναι και το γεγονός πως οι ψηφοφόροι αυτοί, ενδόμυχα επιθυμούν την μεταμόρφωση αυτού του κράτους, γεγονός που τους αποθαρρύνει από το να τα υποστηρίξουν. Γνωρίζουν, πως κόμμα που έχει χάσει την εμπιστοσύνη των πολιτών, αδυνατεί να κάνει την παραμικρή μεταμόρφωση. Κάθε προσπάθεια προς αυτή την κατεύθυνση, θα χλευάζεται και θα λοιδωρείται. Είναι χάσιμο χρόνου. Η μεταμόρφωση του κράτους λοιπόν -άσχετα εάν μπορεί να την πετύχει ο ΣΥΡΙΖΑ ή όχι- συνδέεται άρρηκτα με την αλλαγή πολιτικού σκηνικού.

ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΜΙΑ ΛΕΞΗ

Προσπαθώ να βρω μια λέξη που θα μπορούσε όχι μόνο να ενώσει ξανά τους Έλληνες κάτω από μια μακρόπνοη προοπτική, αλλά θα τους απομακρύνει κιόλας από την χαμηλή οπτική και τον ναρκισσισμό των πολλών κατακερματισμένων ''εγώ'' που μοιάζουν με παραφουσκωμένα παγόνια. Φουσκωμένα από την εμπειρία μιας ψεύτικης ευημερίας και μιας ψεύτικης Δημοκρατίας που εδώ και πολλά χρόνια έχει καταντήσει ασυδοσία, αφού το μεγαλύτερο ''θέλω'' του καθενός, δεν φαίνεται να υποκύπτει στις επιταγές του γενικού συμφέροντος.Ο καθένας θέλει να σώσει το τομάρι του και τίποτε άλλο. Ο καθένας θέλει να απολαύσει τα καλύτερα με το λιγότερο κόστος. Αυτός άλλωστε είναι και μεγαλύτερος νόμος της οικονομίας που την έχουμε αναγάγει στον σπουδαιότερο παράγοντα της σύγχρονης ζωής. Φτάνει όμως μια λέξη, για να ενώσει και να εμπνεύσει ξανά τους ανθρώπους; Μερικές φορές φτάνει.Η πρώτη που μου έρχεται είναι η λέξη ''πατριωτισμός''. Μια λέξη τόσο παρεξηγημένη, που για χρόνια ολάκερα, ντρεπόσουν να την προφέρεις. Σ' αυτήν άλλωστε δεν στηρίχτηκε και ένας ολόκληρος εμφύλιος; Οι μεν κατηγορούσαν τους δε, πως δεν ήταν...''πατριώτες''. Έκτοτε η λέξη έχασε την σημασία της. Οι δεξιοί υπερπατριώτες έστελναν στο ντουφέκι και στα ξερονήσια τους αριστερούς υπερπατριώτες. Οι αριστεροί με την σειρά τους πατριώτες, κατηγορούσαν τους δεξιούς ως μη πατριώτες, επειδή τάχα δεν είχαν πολεμήσει τον φασισμό όπως εκείνοι, οι οποίοι μέσα στις ψευδαισθήσεις τους, την ίδια στιγμή που πολεμούσαν τον μαύρο φασισμό, το μόνο που είχαν να προτείνουν στην θέση του, ήταν τον κόκκινο.Πώς λοιπόν να έχεις εμπιστοσύνη σε μία λέξη, που πάνω της στηρίχτηκε ένας ολόκληρος εμφύλιος που έστειλε την Ελλάδα ογδόντα χρόνια και εκατό πίσω; Ακόμη κι αν την αναβαπτίσεις, ακόμη κι αν τις αφαιρέσεις όλες τις βρωμιές που τις φόρτωσαν όλοι αυτοί, μπορεί να σταθεί σήμερα όρθια, ώστε να ενώσει τους Έλληνες κάτω από ένα φιλόδοξο σχέδιο, όχι μόνο απόδρασης από την σημερινή κατάσταση, αλλά και χτσίματος ενός καινούριου οράματος;Όχι δε φταίει η λέξη. Δεν φταίνε οι λέξεις, οι άνθρωποι φταίνε. Το κομβικό σημείο δεν είναι η θέση του καθενός, αλλά η στάση του απέναντι στην θέση του άλλου. Και εδώ υπάρχει φανατισμός. Στύλωμα ποδιών και συμπεριφορά επικίνδυνη. Φτάνει να ξεστομίσεις μια διαφορετική άποψη από τον άλλον, για να σου κόψει τη καλημέρα. Φτάνει να εκφράσεις την άποψή σου και όταν είναι διαφορετική από του άλλου, έγινες εχθρός. Ποτέ δεν μάθαμε να συνθέτουμε και να ενοποιούμε σ' αυτόν τον τόπο, ποτέ δεν μάθαμε να πλησιάζουμε με σεβασμό και την άλλη άποψη. Περιχαρακωμένοι στον εαυτό μας, πλήρεις μέσα στην θέση μας, χορταίνουμε με τον εγωισμό και τον ναρκισσισμό μας, αυθάδεις είρωνες και μικροί...Πατριωτισμός λοιπόν. Άραγε μπορεί αυτή η λέξη να εξαγνίσει τις αμαρτίες μας, μπορεί να μας απομακρύνει από τον επικίνδυνο πολλές φορές εαυτό μας, μπορούμε έστω μια φορά να μην την τσαλαπατήσουμε αλλά να γίνουμε μεγαλύτεροι μέσα της, μπορούμε να ενωθούμε κάτω από το φως της, για να αρχίσουμε επιτέλους να ανεβαίνουμε ψηλά; Όσο πάει;

ΠΡΟΤΕΚΤΟΡΑΤΟ? ΠΕΦΤΩ ΑΠΟ ΤΑ ΣΥΝΝΕΦΑ!!!

Χρειαζόταν να διαρρεύσει η παρέμβαση της Μέρκελ για να εξεγερθούν άπαντες εναντίον της, σα να έμαθαν ξαφνικά πως η Ελλάδα είναι προτεκτοράτο; Μα από τον θάνατο του Καποδίστρια και μετά, η Ελλάδα δεν είχε ποτέ ανεξάρτητη εθνική πολιτική. Ήταν και είναι προτεκτοράτο, πότε των Βαυαρών, πότε των Γάλλων, πότε των Άγγλων, πότε των Αμερικάνων, πότε των Γερμανών, ανάλογα με τις συνθήκες.
Ακόμα και των όνειρο των χαμένων το μεγαλύτερο, ήταν να μας κάνουν προτεκτοράτο των Σοβιετικών.
Μη πέφτετε από τα σύννεφα αδελφοί...

Και στο κάτω κάτω για να χαράξεις μια εθνική ανεξάρτητη στρατηγική, χρειάζονται δύο πράγματα. Πρώτον αρχίδια και δεύτερον ομοψυχία. Και καθώς φαίνεται, ποτέ δεν τα είχαμε και τα δύο αυτά μαζί.
Περαστικά στους ''ανεξάρτητους'' λοιπόν...

Παρασκευή, 18 Μαΐου 2012

Περί Χρυσής Αυγής και φασισμού

Ο φασισμός είναι πολύ πιο έξυπνος από όσο νομίζουμε. Δεν θα πάει ποτέ να κρυφτεί μονάχα, πίσω από μια δράκα ανθρώπων που δηλώνουν εθνικιστές ή ακόμη και ναζί. Ο φασισμός είναι σαν τη coca cola. Πάει με όλους. Κυκλοφορεί ελεύθερος.
Πολλές φορές θρονιάζεται μέσα μας...

Κυριακή, 13 Μαΐου 2012

ΟΙ ΑΜΑΡΤΙΕΣ ΣΥΓΧΩΡΟΥΝΤΑΙ, ΟΙ ΜΑΛΑΚΙΕΣ ΟΧΙ!!

Κάποιος πρέπει να πει σε όλους αυτούς που επιμένουν να κάνουν σώνει και καλά τον Τσίπρα πρωθυπουργό αυτή την στιγμή, τα εξής:
Οι αμαρτίες συγχωρούνται, οι μαλακίες όχι!
Βρισκόμαστε στην α' φάση της ιστορικής εκείνης συγκυρίας κατά την οποία καταδικάζεται το μεταπολιτευτικό σύστημα. Η καταδίκη θα ολοκληρωθεί με την β' φάση, στις επόμενες εκλογές.
Και επειδή οι μαλακίες -ειδικά οι ιστορικές- δεν συγχωρούνται, η δυναμική της καταδίκης αυτού του συστήματος, δεν θα γίνει άλλοθι της σωτηρίας του.
Ε γκέγκε?

Η ΠΕΡΗΦΑΝΙΑ

Έρχονται κάτι στιγμές στην ιστορία κάθε λαού, όπου δεν τον σώζουν τα νούμερα, αλλά η περηφάνια...

Η ΜΗ ΝΟΜΙΜΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ

Η μη νομιμότητα του μνημονίου, έγγυται στο γεγονός, πως η προσφυγή σε αυτό, δεν υπήρξε ως θέση στις προεκλογικες εξαγγελιές του κόμματος που κέρδισε τις εκλογές ωστε να διαχειριστεί την κρίση. Πρόκειται για καθαρή εξαπάτηση, για την οποία ο ελληνικός λαός δεν φέρει καμία ευθύνη. Η προσφυγή στο μνημόνιο δεν ήταν αποτέλεσμα δημοκρατικής διαδικασίας, αλλά απόφαση της κομματοσυμμορίας; του ΠΑΣΟΚ και του αρχηγού του, εν αγνοία του ελληνικού λαού.

Σάββατο, 12 Μαΐου 2012

Η ΑΝΑΓΚΑΙΟΤΗΤΑ ΚΑΙ Ο ''ΠΕΡΙΟΡΙΣΤΙΚΟΣ ΡΟΛΟΣ'' ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ

Η υπογραφή του μνημονίου, δεν ήταν μια ψύχραιμη πράξη, που πραγματοποιήθηκε με στόχο ''να σώσει την Ελλάδα'', αλλά μια σπασμωδική ενέργεια για να σώσουν κάποιοι πολιτικοί το τομάρι τους. Κάτω από αυτές τις συνθήκες, αυτοί που υπέγραψαν αυτό το ντελίριο της υπανάπτυξης και της βαναυσότητας, δεν είχαν στα χέρια τους το παραμικρό διαπραγματευτικό χαρτί, παρά μονάχα τον τρόμο τους. Δεν είχαν καν την εντολή του λαού τους για να προβούν σε μια τόσο σημαντική για το παρόν και το μέλλον του πράξη. Το κόμμα που πήρε την εξουσία για να προβεί σε αυτές τις επαίσχυντες συμφωνίες, δεν είχε καν ενημερώσει πριν από τις εκλογές τους ψηφοφόρους για την πρόθεσή του να σύρει στο ΔΝΤ την χώρα, αλλά υφάρπαξε κυριολεκτικά την ψήφο τους, αφήνοντας κατά την προεκλογική του εκστρατεία την εντύπωση, πως διαθέτει την ανώδυνη λύση, ενώ ήδη είχε μυστικές επαφές με το ΔΝΤ. (Το ότι δεν ενημέρωσε το εκλογικό σώμα για την βασική του αυτή θέση, αποτελεί απάτη ολκής που ακυρώνει αυτόματα το εκλογικό αποτέλεσμα, κατά συνέπεια και την εκυρότητα του ίδιου του μνημονίου). Στην συνέχεια τα μεγαλοστελέχη της κυβέρνησης, δρώντας ως κοινοί εγκληματίες, έφτασαν ακόμη και σε παραποίηση οικονομικών στοιχείων, για να φανεί μεγαλύτερο το έλλειμμα, και να συρθεί ευκολότερα η χώρα στα σαγόνια των τοκογλύφων και διεθνών συμφερόντων. Όταν δε οι προθέσεις αυτής της εφιαλτικής κυβέρνησης έγιναν φανερές και ο κόσμος έκπληκτος και τρομοκρατημένος αντέδρασε σφόδρα στην υπογραφή του μνημονίου, οι φωστήρες του ΠΑΣΟΚ αγνόησαν επιδεικτικά την κοινή γνώμη, περιφρόνησαν πεισματικά έναν ολόκληρο λαό, πυρπολώντας τον με χημικά και στρέφοντας εναντίον του τις ομάδες καταστολής την στιγμή που υπέγραφαν. Για να μην μιλήσω για την άλλη συνένοχο, την ΝΔ που κουβαλάει τις δικές της ανεξίτηλες αμαρτίες και στην πρώτη πίεση υπέγραψε κι αυτή το μνημόνιο για να σώσει άρον άρον το κεφάλι της, αφού έχει βοηθήσει για χρόνια στο χτίσιμο αυτού του συστήματος.
Αυτά για τους εκφραστές της...σταθερότητας, που διαπραγματεύθηκαν με τον τον τρόμο τους ώστε να μην χρεωθούν την κατάρρευση του σάπιου συστήματος, που οι ίδιοι είχαν δημιουργήσει.
Μετά από όλα αυτά, έχετε την εντύπωση πως θα τους εμπιστευόταν ξανά κανείς;
Γιατί λοιπόν βρίθουν κατηγοριών και μπουρδολογιών κάποιοι σήμερα, εναντίον ενός ανθρώπου, που θέλει να διαπραγματευθεί με καθαρό μυαλό, χωρίς ενοχή και τρόμο και επιτέλους με την γνώμη του ίδιου του λαού για το μνημόνιο και με φρέσκια την λαϊκή εντολή στα χέρια του;

Για όσους βέβαια δεν το έχουν καταλάβει ακόμη, ο Τσίπρας με τον ΣΥΡΙΖΑ, δεν έχουν επιλεγεί αυτήν την στιγμή από τον ελληνικό λαό -γιατί έχουν σαφέστατα επιλεγεί- να δημιουργήσουν σοσιαλιστικό ή κομουνιστικό μετασχηματισμό στην ελληνική κοινωνία. Έχουν επιλεγεί, ελλείψει άλλων δυνάμεων, για να εκφράσουν την θέληση αυτού του λαού απέναντι στο μνημόνιο και να κάνουν λιγότερο οδυνηρή την κρίση και ει δυνατόν να δημιουργήσουν όσο πιο σύντομα ανάπτυξη. Ας μην ανησυχούν λοιπόν όσοι νομίζουν πως έρχονται καλπάζοντας τα φαντάσματα του Μαρξ και του Λένιν να τους πάρουν τις καταθέσεις, τα κτήματα και τις ιδιοκτησίες...
Ο ρόλος του ΣΥΡΙΖΑ, είναι εκ των πραγμάτων περιοριστικός.

Παρασκευή, 11 Μαΐου 2012

ΣΤΑ ΠΡΟΘΥΡΑ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΚΗΣ ΕΚΠΑΡΑΘΥΡΩΣΗΣ?

Ένα από τα τραγικότερα λάθη στην ιστορία του ΚΚΕ, ήταν η απόφαση αποχής από τις εκλογές του 1946, απόφαση που οδήγησε τελικά στον εμφύλιο. Το δεύτερο τραγικότερο ίσως αποδειχθεί η αποστασιοποίησή του από την σημερινή συγκυρία και την δραματική έκκληση του ελληνικού λαού για βοήθεια σε κάθε αντιμνημονιακή δύναμη. Το ΚΚΕ για περίεργους λόγους κωφεύει.
Μου θυμίζει κάτι περίεργες καταθλιπτικές γυναίκες που έχουν εμμονή με τα μικρόβια και φοράνε συνεχώς πλαστικά γάντια. Εναντίον των αγανακτισμένων το καλοκαίρι, κώφευση και αποστασιοποίηση τώρα. Επαφές μονάχα με τα πιο αποτυχημένα και βάναυσα πολιτικά συστήματα του πλανήτη.
Με τέτοια μυαλά δεν θα αργήσει η ώρα που θα εκπαραθυρωθεί απ' την ίδια την ιστορία...

Τρίτη, 8 Μαΐου 2012

''ΤΙ ΚΑΝΟΥΜΕ?''

‎''Και τώρα τι κάνουμε;''
Αν και οι συνθήκες είναι βέβαια εντελώς διαφορετικές, το ίδιο ερώτημα που αντιμετώπισε ο Λένιν μετά την νίκη της Οκτωβριανής επανάστασης, φαίνεται να αντιμετωπίζει και ο νεόκοπος Τσίπρας στην σημερινή ελληνική πραγματικότητα. Στα θετικά του ότι δεν δίστασε να αναλάβει αυτήν την δύσκολη στιγμή, την ευθύνη. Ο μεγαλύτερος κίνδυνος όμως, η αλαζονεία από το αποτέλεσμα των εκλογών. Ο ΣΥΡΙΖΑ θα πρέπει να ξέρει πως περπατάει σε τεντωμένο σχοινί, μη ξεχνώντας ποτέ, πως συνολικά η αριστερά διαθέτει μόνο το 30% του ελληνικού λαού...

Δευτέρα, 7 Μαΐου 2012

ΟΙ ΜΕΓΑΛΟΙ ΧΑΜΕΝΟΙ

Είναι τεράστιο λάθος να πιστεύουν κάποιοι, πως τα κόμματα της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, τιμωρήθηκαν μονάχα για την πολιτική τους των τελευταίων 3-4 ετών και την στάση τους μονάχα απέναντι στο μνημόνιο. Μπορεί να τους συμφέρει να βγάζουν αυτό προς τα έξω, αλλά η μεγάλη αλήθεια είναι, πως τιμωρήθηκαν γενικά για την πολιτική τους μετά την μεταπολίτευση. Και το δεύτερο είναι εντελώς διαφορετικό απ' το πρώτο, γιατί σημαίνει πως δεν υπάρχει άλλη ευκαιρία. Τελειώσανε. Δεν φρόντισαν να δημιουργήσουν μια παραγωγική χώρα, αλλά μετέτρεψαν την Ελλάδα σε μια αγορά μονάχα, που δεν μπορεί να εξασφαλίσει καν τις αγροτικές της ανάγκες. Αυτοί ήταν οι διορατικοί-φανφαρόνοι πολιτικοί που θαυμάζαμε τόσα χρόνια στα πάνελ, σε μια ψεύτικη τηλεοπτική Δημοκρατία. Κι όταν ακούω πάλι για συνέδιρα, αυτοκριτικές, ανβάπτιση των κομμάτων στις λαϊκές βάσεις και άλλες τέτοιες αηδίες, βγάζω καντήλες. Όχι μόνο εγώ, να είστε σίγουροι...
Ο τρίτος μεγάλος χαμένος αυτών των εκλογών είναι το ΚΚΕ, που κάτω από αυτές τις συνθήκες -πανωλεθρία και κατακρήμνιση του δικομματισμού- ναι, ακόμα και τώρα (!!!) κόλλησε στο αιώνιο 8.5%!!!
Με τις υγείες σας σύντροφοι!
Πουλάμε και αντιοξειδωτικά για τις μασχάλες!!!

Κυριακή, 6 Μαΐου 2012

H ΙΣΧΥΡΗ ΜΕΙΟΨΗΦΙΑ

To κακό είναι, πως η μειοψηφία των ισχυρών αυτού του κόσμου, δεν είναι μια σοφή μειοψηφία, η οποία δρα με όρους ενός θετικού σχεδίου, ή ενός μακρόπνοου οράματος για την ανθρωπότητα. Εάν ήταν έτσι, ακόμη και η πιο βαριά θυσία από μέρους μας, θα ήταν αποδεκτή. Δυστυχώς αυτή η μειοψηφία των ισχυρών του πλανήτη, είναι κοντόφθαλμη, με την έννοια πως αδιαφορεί παντελώς για την ανθρωπότητα και το μέλλον της. Κάθε σχέδιό της, έχει να κάνει μονάχα με τα δικά της υλικά και πρόσκαιρα συμφέροντα και την διατήρησή των δικών της προνομίων. Είναι τόσο τυφλή αυτή η θέληση, που φαίνεται να μην την ενδιαφέρει διόλου, εάν μετά από εκατό χρόνια, ο πλανήτης καταστραφεί. Αδιαφορεί για οποιαδήποτε πνευματικότητα και ο μόναδικός τρόπος που μπορεί να δει την μεγάλη πλειοψηφία, είναι ως σκλάβους στα χέρια της. Μοιραία λοιπόν, το αίτημα των νέων καιρών, είναι η αντικατάσταση αυτής της ισχυρής μειοψηφίας των ανόητων αγριμιών, με μια σοφή πνευματική εξουσία, που πρωταρχική της σκέψη δεν θα είναι το κέρδος, αλλά η διατήρηση της ζωής και η αρμονία. Η αρμονία μεταξύ των ανθρώπων, αλλά και η αρμονία του ανθρώπου με το περιβάλλον του.
Με λίγα λόγια, οι νόμοι της αγοράς θα πρέπει να υποταχτούν ξανά σε μια ανώτερη πνευματική θέληση, γιατί αν μείνουν ελεύθεροι, θα οδηγήσουν στο χάος...
Και τούτο παύει να είναι ουτοπικό, από την στιγμή που ο κίνδυνος για τον πλανήτη, είναι τόσο ορατός και άμεσος...

Παρασκευή, 4 Μαΐου 2012

ΕΚΛΟΓΕΣ 6ης Μαϊου 2012-ΕΚΛΟΓΕΣ ΔΥΟ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΩΝ

Πριν επιχειρήσω μια μικρή ανάλυση των εκλογών της ερχόμενης Κυριακής, θέλω να πω πρώτα τούτο…
Οι άνθρωποι είναι κάτι παραπάνω από τα κόμματα που ψηφίζουν. Όχι, δεν μπορώ να δεχτώ πως οι άνθρωποι είναι μόνο μαύροι, μόνο μπλε, μόνο γαλάζιοι, πράσινοι, ροζ και κόκκινοι. Είναι επικίνδυνο και κοντόφθαλμο να βλέπεις τους ανθρώπους έτσι. Τους αδικείς. Καθένας τους ένα διαφορετικό πουλί με τα δικά του χρώματα… με τα εντελώς δικά του χρώματα. Κι αν πολλοί από αυτούς τρέχουν να κρυφτούν κάτω από μια σημαία, είναι που γυρεύουν την ζεστασιά των ανθρώπων ή το χτυποκάρδι ενός πολέμου. Όμως η ζωή συνεχίζεται πέρα από αυτά τα χρώματα, πέρα από τα συνθήματα. Η ζωή συνεχίζεται, είναι άφθονη, μεγαλύτερη από την θαλπωρή και τους πολέμους, πολλές φορές πιο δίκαιη ακόμη κι απ’ την οργή…
Γι’ αυτό πάντα μου άρεσε να κρύβομαι, όταν όλοι γύρευαν να καταταχτούν κάπου ή να κατατάξουν. Γύρευα να κρυφτώ κι ας μην το κατάφερνα πάντα. Ήθελα πάντα να τους πω, να μην με αδικούν τοποθετώντας με ανάμεσα σε ανθρώπους που κραυγάζουν για έναν καλύτερο κόσμο. Η επιθυμία για έναν καλύτερο κόσμο, δεν είναι κάτι εξαιρετικό, δεν είναι αποκλειστικότητα των ολίγων, είναι ένα συναίσθημα που έχει κι ο πιο αμόρφωτος και ο πιο φτωχός άνθρωπος. Ειδικά αυτός! Ας πάψουν λοιπόν οι Σωτήρες να μονοπωλούν την επιθυμία για έναν καλύτερο κόσμο και να χτίζουν καριέρες πάνω στα αυτονόητα. Ας πάψουν επιτέλους να χρησιμοποιούν τόσο συχνά την λέξη «λαός» λες και είναι οι μοναδικοί υπερασπιστές και εντολοδόχοι του, λες και έχουν χρεωθεί τον λαό με 108. Ο καλύτερος κόσμος αν έρθει, δεν θα έρθει μέσα από τα ανόητα συνθήματα, ούτε από τις κοκορομαχίες των διαφόρων Σωτήρων. Ο καλύτερος κόσμος ίσως δεν έρθει ποτέ, εξ’ αιτίας αυτών των Σωτήρων.


Αν μάθαμε κάτι μέχρι σήμερα, τριανταεπτά χρόνια μετά την μεταπολίτευση, εξήντατρία χρόνια μετά από το τέλος του εμφυλίου, εβδομήντα από την αρχή της Γερμανικής κατοχής, είναι ακριβώς αυτό. Να στεκόμαστε πια σοφότεροι απέναντι σε κάθε είδους σωτήρα, να μην μας αγγίζουν πια τα μεγάλα λόγια. Γιατί οι βάρβαροι πράγματι, πολλές φορές μας επισκέφθηκαν με μάσκες φίλων. Και αυτή η τεράστια ανηφόρα που διέσχισαν οι Έλληνες τα τελευταία εβδομήντα χρόνια, έχει σταλάξει πια μέσα τους, έχει γίνει ένστικτο και ιστορική μνήμη. Κάτι βέβαια που αγνοούν ακόμη ορισμένοι πολιτικοί από όλους τους χώρους και φέρονται στους πολίτες-ψηφοφόρους σα να είναι ακόμη ο μπάρμπα Μήτσος, που θα νιώσει πλήρης κι ευτυχισμένος στο καφενείο, εάν του δώσει το χέρι ο βουλευτής του. Όχι, ο μέσος ψηφοφόρος σήμερα, δεν είναι ο μπάρμπα Μήτσος. Ο μέσος ψηφοφόρος σήμερα, τείνει να γίνει ο άνθρωπος που έχει τελειώσει το Λύκειο, μία Σχολή τουλάχιστον ή ακόμη διαθέτει και ένα πτυχίο πανεπιστημίου. Και σε αυτόν τον μέσο πολίτη, δεν αρκούν οι παλαιοκομματικοί αντιπρόσωποί του, ούτε ο τύπος του αντιπρόσωπου-σωτήρα, που θα έρθει ξαφνικά να του αλλάξει τον κόσμο και να εγκαθιδρύσει τον παράδεισο γύρω του. Ο μέσος ψηφοφόρος είναι πια ώριμος και το πρώτο πια που ζητά, είναι η αλήθεια. Ακόμη και την αλήθεια για τον ίδιο του τον εαυτό κι ας τον πληγώνει. Ο μέσος ψηφοφόρος γνωρίζει πια, πως μεταλλάχτηκε μέσα σε αυτήν την διαδικασία. Γνωρίζει πως φέρει και αυτός μεγάλες ευθύνες. Γνωρίζει πως άφησε τον εαυτό του να παρασυρθεί, μέσα στην καταναλωτική λαίλαπα. Γνωρίζει πως μέσα σε αυτόν τον συρφετό της δυσαρμονίας, ενστερνίστηκε αρκετές φορές το παγκόσμιο ευαγγέλιο που ευαγγελίζονται ακόμη αυτού του κόσμου οι ισχυροί, το ευαγγέλιο του «ο σώσων εαυτόν σωθήτω». Και γνωρίζει πια ο μέσος πολίτης, πως προσπάθησε αρκετές φορές και εκείνος, να σώσει μονάχα τον εαυτό εις βάρος των άλλων γύρω του. Καταδέχτηκε να πει «ναι» σε μια κοινωνία ενόχων και αρκετές φορές να δράσει ως ένοχος και αυτός. Όμως σήμερα κατανόησε, το μέγεθος αυτής της παρακμής. Σήμερα κατανόησε, πως οι κοινωνίες, τα έθνη, η ανθρωπότητα, δεν μπορεί να βαδίσει έχοντας σημαία και σύνθημα το «ο σώσων ευτόν σωθήτω». Απομακρύνθηκε από αξίες που ήταν συνεκτικοί κρίκοι μεταξύ των ανθρώπων και των κοινωνιών. Γνωρίζει πως απόλαυσε για χρόνια τα δικαιώματα του «Δυτικού πολίτη» εις βάρος άλλων κατατρεγμένων αποικιών. Γνωρίζει πως για χρόνια έδρασε ανεξέλεγκτος υπό την επήρεια «Κλεόνων» και λαϊκιστών, ζητώντας μονάχα δικαιώματα, χωρίς να επιθυμεί υποχρεώσεις.
Όλα αυτά τα γνωρίζει σήμερα ο μέσος πολίτης. Και τον πλημμύρισε ξαφνικά το συναίσθημα της οργής. Η οργή που κατευθύνεται σήμερα απέναντι στα κόμματα που άσκησαν τα τελευταία εβδομήντα χρόνια την εξουσία, είναι μια λανθάνουσα οργή και προς τον ίδιο του τον εαυτό. Που αφέθηκε. Που απομακρύνθηκε από την αληθινή του ουσία, να ζει αρμονικά με τους γύρω του και τον κόσμο. Ναι, η οργή, είναι απόδειξη δυσαρμονίας. Αλλά πέρα από αυτήν την λανθάνουσα οργή, είναι δίκαιη και η οργή απέναντι στην εξουσία που «παρήγαγε» πολιτική αυτά τα εβδομήντα χρόνια. Και για να είμαστε πέρα για πέρα δίκαιοι, πολιτική δεν παρήγαγε μόνο η δεξιά ή το ΠΑΣΟΚ, πολιτική παρήγαγε έμμεσα και το ΚΚΕ. Γιατί στην Ελλάδα συνέβη το εξής οξύμωρο: Την ιστορία δεν την έγραψαν οι νικητές μετά τον εμφύλιο, αλλά οι νικημένοι. Και η ιστορία, είτε το θέλουμε είτε όχι, παράγει με τον τρόπο της πολιτική. Σε αυτά τα τρία κόμματα κατευθύνεται η οργή αυτού του λαού σήμερα. Στην μεταξύ τους διαπλοκή, στον αρτηριοσκληρωτικό τους πόλεμο ή -για να το τεντώσω λίγο- στην μυστική, προσοδοφόρα συμμαχία τους.
Γι’ αυτό θα αλλάξουν πολλά από δω και μπρος. Καινούρια αιτήματα μπαίνουν και θα μπαίνουν από δω και μπρος στο τραπέζι, μέχρι να κατακτηθούν. Αιτήματα εμφανίσθηκαν ξαφνικά στο λιβάδι της σκέψης και της πραγματικότητας. Αιτήματα που μέχρι πριν λίγα χρόνια, έμοιαζε αδιανόητο να εμφανισθούν, μα ξαφνικά ζωντάνεψαν μπροστά μας σαν ώριμα φρούτα. Το κακό είναι πως οι παλαιοκομματικοί αντιπρόσωποι, είναι αδύνατον να τα δουν. Στέκουν ακόμη, ολότελα τυφλοί μπροστά τους. Έχουν την εντύπωση, πως ο μέσος πολίτης, είναι ακόμη ο μπάρμπα Μήτσος. Ας είναι. Κακό στον εαυτό τους. Ο χρόνος θα τους ξεπεράσει αργά ή γρήγορα, ακόμη και αν ο παλαιοκομματισμός πάρει την ερχόμενη Κυριακή ακόμη μια πρόσκαιρη νίκη. Γιατί μέσα σε όλα τα αιτήματα που τίθενται σήμερα, είναι και αυτό της αλλαγής της έννοιας του «αντιπροσώπου». Του βουλευτή. Έννοια που έχει πιάσει να φθίνει τα τελευταία χρόνια. Γιατί ο ρόλος του αντιπροσώπου, έχει απομακρυνθεί από την αληθινή του έννοια. Δεν είναι πια ο αντιπρόσωπος των πολιτών ή της πλειοψηφίας των πολιτών, αλλά το άλλοθι ίσως, των σκοτεινών συμφερόντων. Δεν είναι η προσωποποίηση της βουλής, δηλ. της θέλησης εκείνων που τον ψήφισαν, αλλά ένας κατεργαράκος που θέλει μέσα από αυτήν την διαδικασία, να βολέψει τον εαυτό του, υπακούοντας στους σκοτεινούς ισχυρούς.
Μοιραία λοιπόν στις ερχόμενες εκλογές, η μάχη είναι μεταξύ μνημονιακών και αντιμνημονιακών, όχι όμως με την κυριολεκτική έννοια των δύο αυτών λέξεων που τις χωρίζει ένα απλό «αντί». Μοιραία στους μνημονιακούς εντάσσονται όσοι επιθυμούν να συνεχίσει το παλιό σύστημα διακυβέρνησης, ο δικομματισμός με τους εκπροσώπους του και μοιραία στους αντιμνημονιακούς εντάσσονται όλοι αυτοί που επιθυμούν όχι υποβαλλόμενες αλλαγές υπό καθεστώς τρομοκρατίας, εκβιασμών κτλ -αλλαγές μάλιστα που συμφέρουν μονάχα τις παραδοσιακές δομές εξουσίας-, αλλά αλλαγές υπό καθεστώς καθαρής σκέψης, που θα ανακατατάξουν κιόλας τις παραδοσιακές δομές εξουσίας και θα θέσουν επιτέλους στο τραπέζι, τα καινούρια αιτήματα ενός πολύπλοκα μεταβαλλόμενου κόσμου, που η παράδοση για τα δικά της συμφέροντα, κρύβει ολόκληρα χρόνια, κάτω από το χαλί…
Ο νοών νοήτω…
Καλό βόλι!

Σάββατο, 28 Απριλίου 2012

ΤΟ ΣΥΝΔΡΟΜΟ ΤΗΣ ΟΜΟΙΟΜΟΡΦΙΑΣ

Το σύνδρομο της ομοιομορφίας, εκφράζεται ως φανατισμός και ως εχθρική στάση απέναντι στον διαφορετικό. Είναι ανάξια αντίληψη όμως, να κρίνεις τους ανθρώπους ανάλογα με το κόμμα που ψηφίζουν. Το μόνο που δείχνει αυτή η τάση, είναι η αμφιβολία για την δικιά σου θέση, που θες να την καλύψεις μέσα στην ομοιομορφία της ίδιας ομάδας. Οι άνθρωποι όμως, είναι πιο βαθιοί, πιο διαφορετικοί και πιο πολύπλευροι από τα κόμματα και τους αντιπροσώπους, που υποτίθεται πως τους εκπροσωπούν. Γι' αυτό πάψτε πια να βάφετε τους ανθρώπους κι αφήστε τους να λάμπουν ελεύθεροι στα πρώτα χρώματά τους.
Κάποτε πρέπει να αποδράσουμε από την δικτατορία των κομμάτων και της....δημοκρατίας. Έτσι κι αλλιώς, η απόφαση να ψηφίσεις ένα κόμμα, είναι εξ' αρχής ένας συμβιβασμός, ένα ρίσκο...κάτι που δεν σε εκφράζει απόλυτα, πολλές φορές μια λανθασμένη κίνηση. Είναι άδικο να χρεώνεσαι και το χρώμα του.
Ψηφίζω απλά ένα κόμμα, γνωρίζοντας εκ των προτέρων, ότι η κίνησή μου μπορεί να είναι και λανθασμένη. Και επιτέλους, δεν θέλω να χρεωθώ το χρώμα του κόμματος που θα ψηφίσω. Δεν θέλω να μπω σε κανένα κοπάδι, μικρό ή μεγάλο. Δεν θέλω να δώσω σε κανεναν την ικανοποίηση πως του ανήκω. Πως με μετράει ανάμεσα στους δικούς του. Και επιτέλους δεν πιστεύω πως όλη η σοφία που κρύβει ο κόσμος, έχει εξαντληθεί σε αυτό το άχαρο σύστημα της ...παγκόσμιας αντιπροσωπευτικής Δημοκρατίας, αφού πια έχει περίτρανα αποδειχθεί, πως αυτή η παγκόσμια Δημοκρατία, έχει γίνει τόσο ευάλωτη στους ισχυρούς...
Αλλά αυτό το post, είχε και έναν άλλο ρόλο. Την απενοχοποίηση του ψηφοφόρου, απ' το σύνδρομο του απρόσωπου κοπαδιού...
Απόδράστε!

Τετάρτη, 25 Απριλίου 2012

ΕΚΦΥΛΙΣΜΟΣ

Τα πολιτικά συστήματα που είναι αυστηρά ιδεαλιστικά και δεν λαμβάνουν υπόψη τους την ατίθαση φύση των ανθρώπων, είναι καταδικασμένα να αποτύχουν, ακριβώς γιατί αυτές οι ατίθασες φύσεις, αργά ή γρήγορα, θα βρουν τους τρόπους να τα αλώσουν και να τα προσαρμόσουν στην δικιά τους θέληση. Από αυτή την άποψη, ο εκφυλισμός των πολιτικών συστημάτων μέσα στον χρόνο, όχι μόνο δεν είναι παράλογος, αλλά και αναμενόμενος...
Και ίσως είναι ώρα λοιπόν, να μην θεωρούμε την δημοκρατία ως την χρυσή αλάνθαστη θεά, αλλά -εάν ακόμη πιστεύουμε σε αυτήν- να αρχίσουμε να μιλάμε και για τα μειονεκτήματά της...

Πέμπτη, 19 Απριλίου 2012

Η ΜΑΚΑΡΙΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ''ΚΑΛΩΝ''

Για πάρα πολλά χρόνια στην μεταπολεμική Ελλάδα, ο καλύτερος τρόπος να τα έχει κανείς καλά με τον εαυτό του και με τους άλλους, συνάμα όμως να είναι και ακίνδυνος, ήταν να δηλώσει ''αριστερός'' ή ''φιλοαριστερός'' ή ''σοσιαλιστής'' ή ''προοδευτικός''. Δεν ήταν τίποτα άλλο αυτό, παρά μια νιρβάνα, η μακαριότητα του ''καλού'' που πιστεύει πως ''για όλα φταίει το σύστημα'' ή ''οι άλλοι''. Κάτω απ' όλα αυτά όμως, διακρίνω την ψυχολογία του αμνού, την μυστική πρόθεση, να τον αφήσουν ήσυχο να ανασάνει όσο μπορεί, κάτω από αυτή την ψεύτικη ελευθερία. Οι ταμπέλες αυτές, δεν ήταν τίποτε άλλο, παρά ταμπέλες υποταγής. Γιατί ο πραγματικά αληθινός και δημιουργικός άνθρωπος, δεν έχει καμιά ανάγκη να χαρακτηριστεί ακίνδυνος για να τον αποδεχθούν. Ο πραγματικά αληθινός και δημιουργικός άνθρωπος, δεν συμβιβάζεται με την ''μακαριότητα του καλού'' είναι ανά πάσα στιγμή επικίνδυνος. Και προς τους υποτιθέμενους αριστερούς και προς τους δεξιούς και προς όλους αυτούς που θέλουν να του αφαιρέσουν κάθε προσωπικό χαρακτηριστικό και να τον μαζέψουν σε οποιοδήποτε κοπάδι, για να ελέγχουν καλύτερα τις σκέψεις και τις πράξεις του, καταπώς τους βολεύει...

Παρασκευή, 3 Φεβρουαρίου 2012

ΠΕΡΙ ΕΞΕΓΕΡΣΗΣ


Η ιστορία έχει αποδείξει, πως όταν τα πολιτικά συμβάντα σε έναν τόπο, έχουν ξεφύγει από την κοινή λογική, όταν η αυθαιρεσία της πολιτικής εξουσίας γίνεται επικίνδυνη, όταν η κοροϊδία απέναντι στους πολίτες αγγίζει τα όρια της θρασύτητας, όταν η υποκρισία τείνει να εξελιχθεί σε κυρίαρχη ιδεολογία, τότε απαιτείται ένα αναβάπτισμα του πολιτικού συστήματος στην κοινή λογική, ένα αναβάπτισμα μέσα στο πλήθος, απαιτείται ''η γνώμη του πλήθους'' όχι με εκλογικά μέσα γιατί η πλειοψηφία των αντιπροσώπων του είναι χειραγωγημένη, αλλά ως εξέγερση, που θα κρίνει, θα εξυγιάνει εκ βάθρων το σύστημα και θα το παραδώσει ξανά στην νομιμότητα.
Μία εξέγερση όμως, είναι το τελευταίο πράγμα που επιθυμεί ένας νοήμων άνθρωπος. Η ειρήνη και τα δώρα της είναι για την συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων, προτιμότερη φυσικά. Οι εξεγέρσεις είναι συνήθως τυφλές και πολλές φορές ξεπερνούν την κοινή λογική και την δικαιοσύνη. Οι εξεγέρσεις προκαλούν ανείπωτο πόνο και οι πληγές που αφήνουν αργούν πολύ να επουλωθούν. Τάσσομαι λοιπόν υπέρ της ειρήνης ανεπιφύλακτα.Αλλά εδώ θα πληρώσουμε όλοι, γιατί δεν ξέραμε να διαχειριστούμε την περίοδο της ειρήνης.
Το πολιτικό μας σύστημα είναι σάπιο εκ βάθρων, οι Έλληνες πολίτες -που φέρουν κι αυτοί μερίδιο ευθύνης για την κατάσταση- έχουν εξαπατηθεί. Κάθε μέρα που περνά, γίνεται όλο και πιο φανερό, πως δεν υπήρχε ουσιαστικός λόγος να συρθούμε στο ΔΝΤ. Γίνεται ολοφάνερο, πως υπήρχε σχέδιο εναντίον της Ελλάδας, με συμμετοχή σε αυτό, επιφανών πολιτικών, που συμπαρέσυραν και το υπόλοιπο σώμα των ''οκνών'' αντιπροσώπων μας, των βουλευτών. Η πολιτική που ακολουθήθηκε τα τελευταία δύο χρόνια, ήταν όχι ανάπτυξης -η μόνη διέξοδος για να βγούμε από το τούνελ- αλλά οικονομικής απαξίωσης και οικονομικού μαρασμού των Ελλήνων πολιτών και των ελληνικών επιχειρήσεων, για να χαθεί η διαπραγματευτική τους δυνατότητα και να απομείνουν ανίσχυροι, μπροστά στην τεράστια δύναμη των ξένων συμφερόντων, που σε ''κάτι'' προσβλέπουν. Γι' αυτό προσωπικά έχω πειστεί, πως η μόνη διέξοδος, είναι η εξέγερση των Ελλήνων πολιτών. Μια εξέγερση όμως, που δεν θα καπελωθεί από κανένα κόμμα, από κανένα εσωτερικό μικροσυμφέρον. Γιατί είναι αλήθεια, πως πολλοί ''σωτήρες'' τρέφονται μυστικά με την σκέψη να εκμεταλλευθούν μια τυχόν εξέγερση. Σε αυτή τη εξέγερση λοιπόν, θα κριθεί και το πολιτικό σύστημα τα τελευταία τριάντα χρόνια -η πρεμούρα όλων των πολιτικών σήμερα, για ''ελεγχόμενη χρεοκοπία'' είναι ακριβώς για να μη συμβεί αυτό και να μην απολογηθούν για τις τρομακτικές ευθύνες τους- αλλά πιστεύω και θα ζητηθούν προσωπικές ευθύνες από κάποιους υψηλά ιστάμενους που ίσως δικασθούν ακόμη και για εσχάτη προδοσία. Διότι τι άλλο παρά εσχάτη προδοσία, είναι η εσκεμμένη΄ψεύτικη διόγκωση χρέους, με σκοπό να συρθούμε κυριολεκτικά με το ζόρι, στο ΔΝΤ; Ή μήπως πιστεύουν κάποιοι, πως αφού βύθισαν στην φτώχεια, την εξαθλίωση, στον μαρασμό και στη ανυποληψία, έναν ολόκληρο λαό, δεν θα πληρώσουν; Αν το πιστεύουν κακώς! Ίσως θα ήταν καλύτερα, να αρχίσουν να ''ζεσταίνουν'' τα ελικόπτερά τους...

Κυριακή, 15 Ιανουαρίου 2012

ΑΘΗΝΑΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ Β'


Ο πρώτος κίνδυνος που αντιμετώπισε λοιπόν η Αθηναϊκή Δημοκρατία, ήταν ο κίνδυνος των Περσών. Πιστό στις προαιώνιες καταβολές του περί καταπίεσης το πλήθος των Αθηνών που εκπροσωπείται πια στην εκκλησία του Δήμου, παίρνει θέση δίπλα στις δοκιμαζόμενες Ιωνικές πόλεις από την Περσική καταπίεση και σπεύδει να βοηθήσει την επανάστασή τους από το 499 π.Χ. μέχρι το 493 π.Χ. (Με τον όρο ''καταπίεση'', δεν εννοώ μονάχα την υλική επίθεση της ρωμαλέας εξουσίας πάνω στο πλήθος, επίθεση που ενδέχεται να λαμβάνει χώρα με πολλούς τρόπους -νόμοι, φορολογία, απόσπαση ποσοστού πλεονάζοντος ή μη, παραγόμενου προϊόντος- μέσω της εξουσίας των μη αφοπλισμένων (στρατού)που ελέγχει η ρωμαλέα εξουσία- εννοώ βέβαια και την ύπαρξη εκείνου του αρνητικού συναισθήματος που εκπορεύεται από την επίγνωση του ίδιου του πλήθους, πως εσαεί είναι μακριά από τις αποφάσεις. Πολλές φορές μάλιστα, αυτή η αόριστη επίγνωση, είναι πιο σημαντική κι από την υλική επίθεση εναντίον του. Από αυτή την άποψη, η καταπίεση είναι ιστορική παράμετρος και ως τέτοια θα πρέπει να εξεταστεί μιας και οι ψυχολογικοί λόγοι, παίζουν καθοριστικό ρόλο στο ιστορικό γίγνεσθαι.)Εδώ λοιπόν η Αθηναϊκή δημοκρατία, με το να παίρνει θέση δίπλα στις Ιωνικές πόλεις που επαναστατούν εναντίον των Περσών, είναι συνεπής με τον ίδιο της τον εαυτό και τις πιο βαθιές καταβολές της. Γρήγορα όμως πληρώνει το τίμημα αυτής της πράξης. Το 490 π.Χ. οι Πέρσες υπό του Δάτη και Αρταφέρνη, αποβιβάζονται στον Μαραθώνα. Ο κίνδυνος για την πρωτοεμφανιζόμενη Δημοκρατία είναι τεράστιος. Η πόλη των Αθηνών κινδυνεύει με αφανισμό. Οι Αθηναίοι σπεύδουν να τους αντιμετωπίσουν. Το αξιοσημείωτο όμως είναι, οι ασφαλιστικές δικλείδες που έχει αυτή η Δημοκρατία. Και αυτή η ασφαλιστική δικλείδα, δεν είναι άλλη, από το να αφήσει η εκκλησία του Δήμου την διακριτική ευχέρεια σε άλλους να δώσουν ή να μην δώσουν τελικά μάχη ή να την αναβάλλουν. Η διαφωνία των στρατηγών σχετικά με την μάχη, ο λόγος του Μιλτιάδη στον Καλλίμαχο και η παρότρυνσή του να αποφασίσει υπέρ της μάχης γιατί οι απόψεις των στρατηγών διίστανται, φανερώνουν πως οι στρατηγοί δεν έχουν σαφείς εντολές από την εκκλησία του Δήμου. Εδώ το πλήθος, αφήνει τα ηνία της απόφασης στους ειδικούς.
Άλλο ένα αξιοσημείωτο της δοκιμασίας αυτής είναι, πως ο αρχιστράτηγος και αδιαφιλονίκητος αρχηγός, δεν είναι ένας ακραιφνής δημοκρατικός, αλλά ένας πρώην ολιγαρχικός, ο Μιλτιάδης, που έχει θητεύσει μάλιστα και στον Περσικό στρατό, γεγονός που δεικνύει την ανεκτικότητα του συστήματος την συγκεκριμένη εποχή. Βέβαια, μαζί με τους Πέρσες, φτάνει και ο εξορισμένος πρώην ολιγαρχικός Ιππίας γιος του Πεισίστρατου, προσβλέποντας την εγκαθίδρυση της ολιγαρχίας ξανά στην Αθήνα διά μέσου των Περσών. Ο Μιλτιάδης όμως, φαίνεται πως έχει διαλέξει στρατόπεδο.
Το πόσο σημαντική είναι βέβαια αυτή η νίκη των Αθηναίων, όχι μόνο για την δημοκρατία τους, αλλά για ολόκληρο τον ευρωπαϊκό πολιτισμό, είναι ηλίου φαεινότερο. Έχουμε ένα πρωτοφανέρωτο σύστημα μια δημοκρατία στα σπάργανα, που ακόμη δεν έχει αποδώσει καρπούς. Αν νικούσαν οι Πέρσες, τα πάντα θα τελείωναν χωρίς ουσιαστικά να αρχίσουν ποτέ.
Για να μην μακρηγορούμε όμως σε λεπτομέρειες των μαχών εναντίον των Περσών, η νίκη στην μάχη του Μαραθώνα, η ηθική νίκη στις Θερμοπύλες 480 π.Χ. έστω κι αν έγινε από 300 Σπαρτιάτες και 700 Θεσπιείς –ποια εμμονή άραγε αφήνει πάντα έξω από αυτή τη μάχη τους Θεσπιείς- η νίκη στην ναυμαχία της Σαλαμίνας 480 π. Χ. και η τελική νίκη στις Πλαταιές 479 π. Χ., δίνουν την αναγκαία αυτοπεποίθηση στην Αθηναϊκή Δημοκρατία να συνεχίσει. Η πόλη των Αθηνών, αρχίζει πια να υψώνεται σε μια από τις δύο ηγέτιδες πόλεις του ελληνικού κόσμου, μαζί με την Σπάρτη. Η Αθήνα όμως φαίνεται να θριαμβεύει αποσπώντας περισσότερο την συγκεκριμένη στιγμή, την εμπιστοσύνη και τον θαυμασμό του ελληνικού κόσμου.

Σάββατο, 14 Ιανουαρίου 2012

ΑΘΗΝΑΪΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ Α'




-μέρος πρώτο-



ΑΘΗΝΑΪΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

Θα μπορούσαμε λοιπόν να ισχυριστούμε, πως Δημοκρατία, είναι εκείνο το σύστημα όπου το πλήθος, έχοντας επίγνωση πια της δύναμής του, απέναντι στην ρωμαλέα και ιερατική εξουσία, επεμβαίνει, διώκει την ολιγαρχία της παλιάς κληρονομικής εξουσίας και διεκδικεί ένα σύστημα διακυβέρνησης, όπου η γνώμη του θα λαμβάνεται σοβαρά υπ’ όψη, στις αποφάσεις, στα τεκταινόμενα και στα γεγονότα της πόλης. Κάτω από αυτή την λογική, η πόλη μετατρέπεται σε μία κυψέλη, όπου καθοριστικός στόχος, είναι η επιβίωση και η ευημερία όλων. Δυνατών και λιγότερο δυνατών. Αυτό ακριβώς συνέβη στην αρχαία Αθήνα, με την δίωξη της ολιγαρχίας του Πεισίστρατου και την εγκαθίδρυση της Δημοκρατίας από τον Κλεισθένη το 508-507 π.Χ.
Με άλλα λόγια, εκείνο που έγινε αντιληπτό από τον Κλεισθένη και τους Δημοκρατικούς, ήταν πως αν νομιμοποιείται η αυθαιρεσία της φύσης να δημιουργεί δυνατούς και λιγότερο δυνατούς, άλλο τόσο νομιμοποιείται και η αυθαιρεσία των λιγότερο δυνατών να ενώνουν τις δυνάμεις τους απέναντι στους ιδιαίτερα προικισμένους από την φύση και στους απογόνους αυτών, που απολαμβάνουν ιδιαίτερα προνόμια, εξ’ αιτίας της θεσμοθετημένης κληρονομικής εξουσίας. Η ίδια η φύση μπορεί να αυθαιρετεί δημιουργώντας ελαστικά και μη ελαστικά προσαρμόσιμους στο εξωτερικό περιβάλλον ανθρώπους, η ίδια όμως προσδίδει στους τελευταίους την συνείδηση και την επίγνωση της δύναμης του να ενωθούν, έτσι ώστε να αντιδράσουν και να επέλθει ισορροπία και η αρμονία που διατάραξε η πρώτη αυθαιρεσία. Η πόλη με λίγα λόγια με την εφεύρεση της Δημοκρατίας, καλείται να εξομαλύνει τις διαφορές μεταξύ των ανθρώπων, εξ’ αιτίας της αυθαιρεσίας της φύσης να δημιουργεί δυνατούς και λιγότερο δυνατούς.
Αυτό έκανε –ή προσπάθησε να κάνει- η Αθηναϊκή Δημοκρατία τον 5ο αιώνα π. Χ. Και είναι ένα σύστημα, που εγκαθιδρύθηκε, δοκιμάστηκε για πρώτη φορά σ’ αυτή την τολμηρή και θαυμαστή πόλη.
Χωρίς να ξεχνούμε την θεωρία των τεσσάρων στρατοπέδων που κλείνει μέσα της την εμπειρία χιλιάδων ετών στις ανθρώπινες σχέσεις –από την εποχή των σπηλαίων ακόμη- φτάνουμε στο κομβικό εκείνο σημείο, όπου η αυθαίρετη ρωμαλέα εξουσία για πρώτη φορά αμφισβητείται, όχι αυτή τη φορά με τον ιερέα, σκεπασμένη με τον μανδύα του Θεού, αλλά απ’ ευθείας από το ίδιο το πλήθος. Το πλήθος επιβάλλει την δύναμή του μέσα στη πόλη, με την θεσμοθέτηση της εκκλησίας του Δήμου, που είναι πια το ανώτατο όργανο, στις μεγάλες αποφάσεις που την αφορούν.
Πράγματι, σ’ αυτό το κομβικό σημείο μέσα στη πόλη, υπάρχει ακόμα η ρωμαλέα εξουσία (πλούσιοι, ολιγαρχικοί, μεγαλοκτηματίες, μεγαλοεπιχειρηματίες) το ιερατείο (ιερείς, ιέρειες, παρατρεχάμενοι των ναών) καλλιτέχνες (ποιητές, τραγωδοί, γλύπτες, ζωγράφοι) και φυσικά το πλήθος, που είναι ένα συνονθύλευμα μικρογαικτημόνων, ακτημόνων, μικροπραματευτών, μικροεμπόρων, ναυτών, ψαράδων, τεχνιτών, ακόμη και δούλων.
Μέσα σ’ αυτή τη πόλη λοιπόν, το πλήθος διεκδικεί για πρώτη φορά την θέση και τον λόγο του, στις μεγάλες αποφάσεις. Κινητοποιώντας τα πιο δραστήρια στοιχεία του (μνηστήρες της νέας εξουσίας) προσπαθεί να οργανώσει όχι μόνο ένα καινούριο σύστημα, μια Δημοκρατία-νεογνό, αλλά για πρώτη ίσως φορά στην ανθρώπινη ιστορία, εμφανίζεται ένας καινούριος άνθρωπος. Ο αντιπρόσωπος. Εκείνος που θα κατορθώσει να εκφράσει και να υλοποιήσει, τις επιθυμίες και τις προσταγές του πλήθους. Και μπορούμε μόνο να φανταστούμε, τι κρυμμένες δυνάμεις απελευθέρωσε αυτό ακριβώς. Άνθρωποι που μέχρι τότε δεν είχαν κανέναν ουσιαστικό ρόλο μέσα στη πόλη και την εξουσία, καλούνται πια να παίξουν καθοριστικό ρόλο, μετατρεπόμενοι σε αντιπροσώπους του πλήθους. Τούτο βέβαια δεν σημαίνει, πως απαγορευόταν αυτόν τον ρόλο να τον παίξουν και άνθρωποι της παλιάς αριστοκρατίας, πρώην μετανοημένοι ολιγαρχικοί και γόνοι παλαιών καλών οικογενειών που έπρεπε πια να υποκλιθούν, να ενστερνιστούν το καινούριο σύστημα και να εμφανίζονται από δω και μπρος ως Δημοκρατικοί. Κατά μία έννοια, δημιουργούνται έτσι οι αυλικοί του πλήθους, όπως παλαιότερα υπήρχαν οι αυλικοί των βασιλέων, οι οποίοι όμως δεν είναι μονάχα υλοποιητές των επιθυμιών του πλήθους, αλλά ελεύθεροι μέσω του λόγου, να διαμορφώσουν κιόλας την γνώμη και τις επιθυμίες του. Δεν είναι καθόλου παράλογη λοιπόν, η ανάπτυξη της ρητορείας, αλλά και της δημαγωγίας στην αρχαία Αθήνα. Και αν η ιδιαίτερη προσωπικότητα του Περικλή, περιόρισε κάπως για πολλά χρόνια την δημαγωγία και την ανούσια ρητορεία, όλα αυτά απελευθερώθηκαν ως την υπερβολή με καταστροφικά ίσως αποτελέσματα μετά τον θάνατό του το 429 π.Χ. από τον μεγάλο λοιμό, που χτύπησε εν μέσω –και ίσως εξ’ αιτίας- του Πελοποννησιακού πολέμου την πόλη της Αθήνας.

Η Αθηναϊκή Δημοκρατία λοιπόν, έχει όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά, που την καθιστούν ιστορικά πολύτιμη για οποιαδήποτε ανάλυση και γνώση. Είναι ένα σύστημα, που αντιμετώπισε από την αρχή του κιόλας, όχι μονάχα εξωτερικούς, αλλά και εσωτερικούς κινδύνους. Αντιμετώπισε ακόμη και τον ίδιο του τον εαυτό, έναν κίνδυνο που δεν ήταν άλλος, από την τεράστια αυτοπεποίθηση και αλαζονεία που προέκυψε από τις νίκες εναντίον των Περσών.

ΑΠΟ ΤΟΝ ΡΩΜΑΛΕΟ ΑΡΧΗΓΟ ΣΤΗΝ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ


Η λέξη Δημοκρατία, είναι μια συνηθισμένη λέξη στις μέρες μας. Τόσο συνηθισμένη που πολλές φορές ακούγεται βαρετή και ανούσια.
Τι ακριβώς όμως σημαίνει Δημοκρατία;
Αν εξηγήσουμε ετυμολογικά την λέξη, παράγεται από τις λέξεις Δήμος που σημαίνει πλήθος (η λέξη συναντιέται πρώτα στον Όμηρο) -ομάδα-λαός και την λέξη κράτος (από το κραταίω-κρατώ) που σημαίνει εξουσία. Στο σύστημα της Δημοκρατίας δηλαδή, έχει εξουσία το πλήθος δηλ. ο λαός.

Ας δούμε τώρα την έννοια της παλιάς εξουσίας. Την εξουσία δηλ. πριν την Δημοκρατία. Εδώ ακριβώς, πρέπει να μείνουμε λίγο, στην έννοια του αρχηγού.
Αρχηγός =άρχω και άγω =οδηγώ ως ηγέτης.
Πώς γίνεται κανείς ηγέτης;
Εξαρτάται την εποχή. Τα κριτήρια της ανάδειξης του ηγέτη αλλάζουν με την εποχή.
Αν πάμε δηλαδή στην εποχή πριν τον πολιτισμό, ο ηγέτης ήταν ο πιο δυνατός, εκείνος που υπερίσχυε σε σωματική δύναμη, εκείνος που είχε με την δύναμή του δικαίωμα στη πρώτη μερίδα του φαγητού και φυσικά στην αναπαραγωγή. Ζευγάρωνε δηλαδή με τα θηλυκά πρώτος και πολλές φορές μόνος. Άμεσος στόχος δηλαδή του ηγέτη πριν τον πολιτισμό, ήταν η πρώτη και η καλύτερη μερίδα στο φαγητό και το ζευγάρωμα με τα θηλυκά. Φαγητό δηλ. και αναπαραγωγή. Για να τα αποκτήσει όμως αυτά, κατανόησε ότι πρέπει να διατηρεί την ομάδα ενωμένη. Επειδή ήξερε πως δε μπορούσε να κυνηγήσει μόνος –ίσως επειδή τα καλά θηράματα ήταν πολύ μεγαλύτερα και ήθελαν συνεργασία- διατηρούσε την ομάδα ενωμένη για να σκοτώνουν όλοι μαζί, το θήραμα ευκολότερα. Έτσι λοιπόν έχουμε την σύσταση της ομάδας ή των ομάδων. Ο άνθρωπος συνεργάζεται για να επιβιώσει κάτω από την κυριαρχία ενός ηγέτη, που ίσως δε τους αφήνει να φάνε τη καλύτερη μερίδα, που ίσως δε τους αφήνει να ζευγαρώσουν και να αναπαράγουν, μα δε πεθαίνουν της πείνας και μέσα σ’ αυτή την ομάδα επιβιώνουν. Αυτή είναι η πρώτη μορφή εξουσίας μέσα στην ομάδα. Αρχέγονη μορφή εξουσίας, που διατηρούν ακόμη στην φυσική επιλογή πάμπολλα ζώα, μεταξύ αυτών λιοντάρια, ύαινες και λύκοι.
Μέχρι τότε ο αρχηγός, το μόνο που είχε να αντιμετωπίσει, ήταν οι μεμονωμένες περιπτώσεις εξεγέρσεων των φυσικών μνηστήρων της θέσης του, που ή τις αντιμετώπιζε την καθεμιά χωριστά και διατηρούσε τη θέση του, ή μετά τον αγώνα –συνήθως όταν γερνούσε και αποδυναμωνόταν- την έχανε. Απέναντί του όμως, πάντα βρισκόταν μια μυστική δύναμη, η υπεραριθμότητα της ομάδας, που όμως δεν εκφραζόταν συνολικά, δεν υπήρχαν δηλαδή, γενικευμένες εξεγέρσεις εναντίον του, ίσως γιατί δεν είχε αυτογνωσία η ομάδα αυτής της δύναμης ή γιατί η μοναδικότητα της θέσης και ο συγκεκριμένος τρόπος διατήρησής της μέσω της πάλης, θεωρούνταν από την ομάδα μέχρι τότε θέσφατο και αποδεκτός (δίκαιος) τρόπος συνοχής και διατήρησης της ομάδας.
Υπάρχει δηλαδή εδώ δικαιοσύνη;
Αν κάποιο αρχέγονο «περί δικαίου αίσθημα» υπάρχει ακόμη και στα ζώα, τότε, το ότι ο πιο δυνατός, ο πιο ριψοκίνδυνος στο κυνήγι, ο πιο γρήγορος και αποτελεσματικός είχε το πρώτο δικαίωμα στο φαγητό και την αναπαραγωγή, αυτό ακριβώς θεωρούνταν «δίκαιο» από την ομάδα και την κρατούσε ενωμένη. Ο ηγέτης-αρχηγός δεν αμφισβητούνταν, ακριβώς γιατί με τα προσόντα του και τη συνεισφορά του στο κυνήγι, άξιζε να έχει το πρώτο λόγο στο φαγητό και την αναπαραγωγή.
Θα πρέπει να επισημάνουμε εδώ, πως με αυτό τον τρόπο –με το να αναπαράγουν δηλαδή οι περισσότερο δυνατοί- διαιωνιζόταν ένα ρωμαλέο ανθρώπινο είδος. Να το επισημάνουμε με ένα μεγάλο ερωτηματικό φυσικά. Γιατί η σοφή παροιμία «απ’ το ρόδο βγαίνει αγκάθι κι απ’ τα αγκάθι βγαίνει ρόδο» ίσως έχει ισχύ εδώ, σε αντίθεση με τις απόψεις περί DNA των σημερινών επιστημόνων. Είμαι σίγουρος πως κάτι ακόμη, πολύ μικρότερο μα σημαντικό, τους ξεφεύγει που αλλάζει όλα τα δεδομένα.
Όμως το καταπιεσμένο αναπαραγωγικό ένστικτο, δημιουργεί φθόνο απέναντι σ’ αυτόν που δεν το αφήνει να εκφραστεί (στον αρχηγό δηλαδή) και αυτό το κρατάμε.
Κρατάμε επίσης, αυτή τη σκέψη περί αρχέγονου αισθήματος δικαιοσύνης, γιατί ίσως αυτό το αίσθημα ενυπάρχει μαζί με τον άνθρωπο και τα ζώα, χωρίς μέχρι τότε να του επιβληθεί εκ των άνω.
Υπάρχουν φυσικά πάντα οι μνηστήρες της αρχηγικής θέσης και της εξουσίας. Υπάρχουν πάντα εκείνοι που εποφθαλμιούν τον ρωμαλέο αρχηγό και θα τον εκδικηθούν, όπως θα δούμε παρακάτω.
Αυτά όσον αφορά τον χρόνο που άνθρωπος ήταν εντός φυσικής επιλογής. Δηλαδή πριν τον πολιτισμό. Ποια είναι όμως η κόκκινη γραμμή που διαχωρίζει τον πολιτισμό από την φυσική επιλογή; Πότε δηλαδή αρχίζει η ιστορία του πολιτισμού και αλλάζει η μορφή εξουσίας; Κατ’ αρχή αυτή η κόκκινη γραμμή, ίσως ήταν μια μακριά και αργή πορεία και διαδικασία. Ίσως χιλιάδων χρόνων. Για διάφορους λόγους, ο άνθρωπος αναπτύσσει τον εγκέφαλό του ραγδαία σε σχέση με την ανάπτυξη του εγκεφάλου των υπόλοιπων ζώων και έτσι αρχίζει σιγά σιγά η ιστορία αυτού που ονομάζουμε σήμερα πολιτισμό.
Με την ανακάλυψη της φωτιάς, συμβαίνουν δύο βασικά γεγονότα. Μία ομάδα των ανθρώπων χρησιμοποιεί την φωτιά για να δαμάσει την φύση (την πραγματικότητα δηλαδή) και μια άλλη ομάδα, χρησιμοποιεί την φωτιά ως εστία, για να δημιουργήσει θεούς. Εδώ έχουμε τον πρώτο διαχωρισμό αυτού που ονομάζουμε σήμερα επιστήμη και θρησκεία. Οι πρώτοι (περισσότερο δεμένοι με την πραγματικότητα) δημιουργούν μέσω της φωτιάς εργαλεία που τους βοηθούν στον αγώνα της επιβίωσης, οι δεύτεροι θέτουν τα πρώτα μεταφυσικά ερωτήματα (ίσως εδώ βοήθησε και η επίγνωση του θανάτου των συντρόφων ή προγόνων) και φτάνουν με την απουσία και μεγαλοποίηση των προγόνων, στην δημιουργία των θεών. Εννοείτε φυσικά ότι ήδη έχει δημιουργηθεί και εξελιχθεί η γλώσσα.


Εδώ ακριβώς όμως, παρατηρούμε κάτι σημαντικό. Οι άνθρωποι ζούνε σε δύο χρόνους. Ο ένας χρόνος είναι ο πραγματικός, ο ρεαλιστικός, ο σκληρός χρόνος του κυνηγιού και της επιβίωσης και ο δεύτερος χρόνος, ο χρόνος της ξεκούρασης γύρω από τη φωτιά και την εστία. Η ομάδα στον πρώτο χρόνο, έχει τον γρήγορο, δυνατό και ρεαλιστή ηγέτη της, στον δεύτερο χρόνο, αργά αναδύεται με την προσπάθεια απάντησης στα ερωτήματα της επίγνωσης του θανάτου, άρα την προσπάθεια της δημιουργίας του θεού, ένας άλλος ηγέτης, ο ηγέτης του χρόνου της χαλάρωσης και της ξεκούρασης, που δεν είναι άλλος από τον δημιουργό των θεών, ο ιερέας! Είναι ένας ξερακιανός, όχι ρωμαλέος, με μέτριες έως χαμηλές επιδόσεις στη επιβίωση και το κυνήγι άντρας, μα παρ’ όλα αυτά αν και λίγο απόμακρος και μοναχικός, συμπαθητικός στην ομάδα, γιατί οι ιστορίες του δε σκοτώνουν όπως τα άγρια ζώα που αντιμετωπίζουν στη πραγματικότητα και ακούγονται ευχάριστα γύρω από μια ζεστή φωτιά. Μα είναι και ένας άντρας, που μυστικά φθονεί τον ρωμαλέο αρχηγό. Επειδή εκείνος έχει δικαίωμα στην αναπαραγωγή και τη καλύτερη μερίδα. Την μερίδα του λέοντος. Και επειδή σε σχέση με αυτόν αισθάνεται αδικημένος. Και ξέρει και κάτι ακόμα. Πως και η υπόλοιπη ομάδα φθονεί μυστικά τον αρχηγό. Πώς αλλιώς θα μειώσει τον αρχηγό του, αν όχι με το να δημιουργήσει κάτι καλύτερο, κάτι πιο δυνατό απ’ αυτόν, να δημιουργήσει δηλαδή έναν θεό; Με την δημιουργία του θεού, ο υπό εκκόλαψη ιερέας, εκδικείται τον αρχηγό του, που έχει δικαίωμα καλύτερου φαγητού και αναπαραγωγής. Πώς αλλιώς θα μειώσουν και οι άλλοι τον αρχηγό τους –που φοβούνται- αν δεν αποδεχτούν τον θεό που τους σέρβιρε, ο υπό εκκόλαψη ιερέας; Εμφανίζεται δηλαδή ένας άλλος ηγέτης που αμφισβητεί για πρώτη φορά τον ρωμαλέο αρχηγό, γιατί έχει την δύναμη -μέσω της γλώσσας- να παρασύρει μέλη της ομάδας με το μέρος του και έχει την δύναμη επίσης να διασπάσει την ομάδα. Έτσι, για πρώτη φορά στην ιστορία, αμφισβητείται ο φυσικός αρχηγός ή έστω υποβαθμίζεται. Εμφανίζεται ακόμη κάποιος, υπεράνω του ρωμαλέου φυσικού αρχηγού, που είναι δυνατότερος απ’ αυτόν και άρα δικαιούται καλύτερη μερίδα στο φαγητό και αναπαραγωγή. Και αυτός είναι ο Θεός! Από δω γεννιούνται οι θυσίες και η προσφορά φαγητού και παρθένων στους θεούς. Τη καλύτερη μερίδα, τα μαλακά σπλάχνα, δε την έχει τώρα ο φυσικός αρχηγός, αλλά μέσω της θυσίας ο θεός!
Υπήρχαν συγκρούσεις μεταξύ του ρωμαλέου και του ισχνού αυτού άντρα; Καταλάβαινε άραγε ο ρωμαλέος αρχηγός, τι εξύφαινε αυτός ο άντρας κάθε βράδυ γύρω απ’ τη φωτιά; Συνειδητοποίησε άραγε, ενώ εκείνος σκεφτόταν το αυριανό κυνήγι, ότι αυτός ο άντρας, δημιουργούσε σιγά σιγά ένα ψέμα, που όμως θα αντρείευε, θα στρεφόταν εναντίον του και θα υπονόμευε την μοναδικότητα της δύναμής του;
Πέρα όμως, από τις όποιες συγκρούσεις ή μη, μεταξύ των δύο ηγετών, επιβίωσαν οι ομάδες που γρήγορα κατανόησαν, ότι για να συνεχίσουν να υπάρχουν, ο ένας ηγέτης θα πρέπει να αποδεχθεί και την παρουσία του άλλου. Οι υπόλοιπες διασπάστηκαν και δεν επιβίωσαν. Σπάνια επιβίωσαν ομάδες χωρίς ιερέα και ρωμαλέο αρχηγό.
Ο ιερέας ηγέτης βέβαια, ήταν ένας δεύτερος αρχηγός ή υπαρχηγός κάτω από πρώτο και είχε επίγνωση αυτής της θέσεώς του, γιατί κατανοούσε επίσης, ότι χωρίς την αντιμετώπιση της σκληρής πραγματικότητας από τον ρωμαλέο αρχηγό, δε θα υπήρχε ούτε φωτιά, ούτε τροφή άρα ούτε…ιστορίες περί θεού και ελπιδοφόρα φαντάσματα! Ο ιερέας δηλαδή –αν και ίσως λιγότερο ρωμαλέος όχι μόνο από τον παλιό αρχηγό, αλλά και λιγότερο ρωμαλέος από πολλά μέλη της ομάδας- κατόρθωσε να αναδειχθεί σε έναν δεύτερο ηγέτη, επειδή είχε την δύναμη να δημιουργεί ιστορίες, θεούς και φαντάσματα. Βλέπουμε δηλαδή κάτω από τους ρωμαλέους ηγέτες να αναπτύσσονται αργά αλλά σταθερά άλλοι ηγέτες, που δεν είναι τίποτα άλλο από τα μετέπειτα ιερατεία. Μια άλλη μορφή εξουσίας από την αρχέγονη. Οι θρησκείες δηλαδή, δεν είναι τίποτε άλλο, παρά τα προϊόντα του φθόνου των μελών των ομάδων, ενάντια στον ρωμαλέο αρχηγό, σε συνδυασμό φυσικά και εκμεταλλευόμενες, τους φόβους των μελών της ομάδας απέναντι στα φυσικά φαινόμενα (ανατολή του ηλίου, δύση, βροντές, αστραπές, εκλείψεις κτλ). Εξ’ άλλου, είναι πιο ανώδυνο για τον καθέναν, να έχει για αρχηγό ένα μη υλικό ον, παρά ένα ζωντανό φόβητρο που ανασαίνει δίπλα του και δε τον αφήνει να φάει τη καλύτερη μερίδα και να αναπαράγει.

Εδώ βέβαια, με την ανάδυση του δεύτερου ηγέτη μέσα στην ομάδα, πιθανόν να υπήρχαν συγκρούσεις. Η ρωμαλέα εξουσία απέναντι στην αναδυόμενη ιερατική. Το πώς αντιμετώπισε ο ρωμαλέος αρχηγός τον ιερέα και δημιουργό των θεών, είναι από τη μια σκοτεινό, από την άλλη εύκολο να το αντιληφθεί κανείς. Το μεγάλο όμως όπλο του ιερέα σ’ αυτή την αντιπαράθεση, σίγουρα θα ήταν το δικαίωμα στην αναπαραγωγή και των υπολοίπων μελών της ομάδας, κάτι που του έδινε δύναμη, αφού για πρώτη φορά αμφισβητούνταν το μοναδικό προνόμιο στην αναπαραγωγή του αρχηγού, έμπαινε σαν αίτημα το δικαίωμα στην αναπαραγωγή όλων των μελών της ομάδας, άρα η ομάδα συντασσόταν με το μέρος του ιερέα και όχι του παλιού παραδοσιακού αρχηγού. Η ιερατική εξουσία δηλαδή για να θεμελιωθεί, χρησιμοποίησε για πρώτη φορά την δύναμη και την εύνοια του της ομάδας, την πρώιμη δηλ. μορφή του πλήθους και ίσως σε αυτήν οφείλεται το δικαίωμα στην αναπαραγωγή όλων και όχι μόνο των ρωμαλέων και πιο δυνατών.
Βλέπουμε δηλαδή, πως για πρώτη φορά στην ιστορία του ανθρώπινου είδους, ο ιερέας ηγέτης ενδέχεται να χρησιμοποίησε και να ανέσυρε την δύναμη της υπεραριθμότητας της ομάδας και ακόμη να γύρεψε την εύνοιά της στην μάχη που ξεκίνησε εναντίον του ρωμαλέου αρχηγού. Ο ιερέας πρόσφερε στην ομάδα σε αντάλλαγμα αυτής της εύνοιας, τον αγώνα για το δικαίωμα στην αναπαραγωγή. Και πράγματι. Εξαιρετικά σπάνια, ίσως ποτέ, η ιερατική εξουσία δεν επέτρεψε το δικαίωμα αναπαραγωγής σε όλους. Χαρακτηριστικό –πολύ αργότερα βέβαια αυτό, αλλά αποτέλεσμα μιας ιστορίας που έχει αρχίσει από την περίοδο των σπηλαίων- το εβραϊκό ιερατείο, που φτάνει με τις δέκα εντολές, όχι μόνο στο δικαίωμα της αναπαραγωγής από όλους, αλλά απαγορεύει και την πολυγαμία με το ΄΄ου μοιχεύσεις΄΄ και το ΄΄ουκ επιθυμήσεις την γυναίκα του πλησίον σου΄΄ απαγορεύοντας τον δρόμο στους ρωμαλέους να έχουν σεξουαλική επαφή και να τεκνοποιούν με τις γυναίκες των λιγότερο δυνατών. Με αυτό τον τρόπο, το δικαίωμα αναπαραγωγής των λιγότερο δυνατών, νομιμοποιείται και όσοι δε συμμορφώνονται περιθωριοποιούνται.
Μα μονάχα αυτό ήταν το αίτημα του ιερέα; Τον κινούσε μονάχα το ένστικτο της εκδίκησης ενάντια στον αρχηγό; Όχι φυσικά. Υπήρχε και κάτι άλλο στο πίσω μέρος του μυαλού του. Δημιουργώντας τον θεό και ορίζοντας τον εαυτό του μεσάζοντα μεταξύ Αυτού και των μελών της ομάδας μέσω των τελετών, αποκτούσε ουσιαστικά το δικαίωμα να απελευθερωθεί από τους κινδύνους του κυνηγιού, να απελευθερωθεί από την χειρωνακτική εργασία, μα παρ’ όλα αυτά να έχει μερίδιο στο φαγητό που με τόσο κίνδυνο έφερναν οι άλλοι και επίσης να έχει μερίδιο στην αναπαραγωγή. Γρήγορα όλοι συμβιβάστηκαν με τη σκέψη, πως ο αντιπρόσωπος του θεού έχει να ασχοληθεί με σοβαρότερα πράγματα (τελετές) από το να τρέχει στα κυνήγια. Κανένας δε μπορούσε να αρνηθεί στον αντιπρόσωπο του θεού, μια μερίδα φαγητού, έστω κι αν δεν είχε κοπιάσει για να τη κερδίσει. Εξ’ άλλου εκείνος εξευμενίζει τον θεό με μάγια και θυσίες. Και είναι λογικό και δίκαιο, αφού ο θεός είναι άϋλος, να καρπωθεί ο ιερέας τις προσφορές και θυσίες. Γιατί να μην εξευμενίσει τον θεό με το να φάει άντ’ Αυτού ο ιερέας; Γιατί να μη συνευρεθεί σεξουαλικά άντ’ Αυτού με τις παρθένες; Μεσάζοντας είναι! Μέσω αυτού, ευχαριστιέται ο ίδιος ο θεός!
Να λοιπόν πώς κερδίζει χωρίς ιδιαίτερο κόπο ο ιερέας, μερίδιο στο φαγητό και στην αναπαραγωγή!
Ήταν όντως μια καταπληκτική σύλληψη επιβίωσης, η δημιουργία του θεού από τον ιερέα!
Και τελικά η ιστορία είναι το μεγαλύτερο θέατρο. Εκεί που ξεφυτρώνει κάτι «μεγάλο» κάπου κοντά πρέπει να κρύβεται μια πεινασμένη κοιλιά.

Μπορούμε να πούμε λοιπόν, πως αυτός ο άντρας, όχι μόνο ενδέχεται να υποδαύλισε, μα πολύ πιθανόν να προέτρεψε κάποιες γενικές εξεγέρσεις της ομάδας εναντίον του παλιού αρχηγού. Στο προσκήνιο ήρθαν μετά από αυτές τις εξεγέρσεις, οι ρωμαλέοι αρχηγοί που ενέδωσαν στο καινούριο αίτημα της αναπαραγωγής από όλους. Για πρώτη φορά λοιπόν, ο ιερέας ανασύρει και χρησιμοποιεί, συνολικά την δύναμη της ομάδας εναντίον της μοναδικότητας. Για πρώτη φορά χρησιμοποιείται η δύναμη της ομάδας, που αργότερα θα μετεξελιχθεί σε…πλήθος.
Το αβυσσαλέο μίσος που χωρίζει την ρωμαλέα από την ιερατική εξουσία, φαίνεται και σήμερα. Ποτέ στην ιστορία (εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων), τα ανάκτορα της ρωμαλέας εξουσίας δεν χτίζονταν μαζί με τα ιερατεία. Το χάσμα μεταξύ τους, είναι μέχρι σήμερα τεράστιο. Τα ιερατεία και οι ρωμαλέες εξουσίες, έχουν από πολύ παλιά υπογράψει ένα άτυπο συμβόλαιο συνύπαρξης. Φαίνονται ενωμένοι μονάχα στα μάτια του πλήθους για να μη χάσουν και οι δύο την εξουσία τους, ενώ ουσιαστικά μισούνται θανάσιμα.
Βέβαια υπάρχουν και περιπτώσεις (όπως στον Αιγυπτιακό πολιτισμό) που τα ιερατεία είχαν πείσει ακόμη και την ρωμαλέα εξουσία για την αλήθεια των ψευδαισθήσεών τους. Μονάχα έτσι εξηγείτε το γεγονός της δημιουργίας των πυραμίδων, να συνεχίσει δηλαδή ο Φαραώ το ταξίδι στη αθανασία, μέσω των πυραμίδων. Εδώ ναι, η ιερατική εξουσία έχει νικήσει κατά κράτος την ρεαλιστική και ρωμαλέα, την είχε πείσει για τις ψευδαισθήσεις της και είναι από τις λίγες περιπτώσεις που ρωμαλέα και ιερατική εξουσία είναι σχεδόν ένα.



Η λέξη ιδιοκτησία σημαίνει κατοχή από συγκεκριμένο πρόσωπο, κάποιου αντικειμένου, χώρου, εργαλείου, προσώπου κτλ. Εδώ μας ενδιαφέρει περισσότερο η ιδιοκτησία αντικειμένου, χώρου από συγκεκριμένο πρόσωπο.
Υπήρχε την αόριστη περίοδο για την οποία μιλάμε, ιδιοκτησία;
Προσπαθώντας να φανταστώ, αντιλαμβάνομαι ότι θα υπήρχαν μικρά δείγματα ιδιοκτησίας. Π.χ. κάθε ομάδα θα είχε την δικιά της σπηλιά ή χώρο που θα έμενε όταν δε μετακινούνταν. Αυτό σημαίνει, πως έστω για ένα διάστημα, η συγκεκριμένη σπηλιά, θα ήταν στην ιδιοκτησία μιας συγκεκριμένης ομάδας. Εδώ η σπηλιά, δεν ήταν κάποιου συγκεκριμένου προσώπου, αλλά όλων των μελών. Μέσα στη σπηλιά, το κάθε μέλος της ομάδας θα είχε τον δικό του χώρο, όπου θα ξεκουραζόταν και θα κοιμόταν τα βράδια. Θα υπήρχαν ίσως εργαλεία που θα ήταν κοινά.
Όλα αυτά φυσικά, δε μπορεί να αποτελούν δείγματα ιδιοκτησίας από συγκεκριμένο κάτοχο. Από μεμονωμένο μέλος της ομάδας δηλαδή.
Τι μπορεί να αποτελεί όμως δείγμα ιδιοκτησίας;
Ένα ρόπαλο (όπλο) ίσως αποτελεί αντικείμενο και δείγμα ιδιοκτησίας γιατί έχει συγκεκριμένο κάτοχο. Ένα τόξο το ίδιο.
Παρατηρούμε δηλαδή, πως ενώ σε όλα τα άλλα υπάρχει σχετική κοινοκτημοσύνη, τα όπλα είναι προσωπικά και αποτελούν αντικείμενα ιδιοκτησίας από συγκεκριμένο κάτοχο.
Γιατί άραγε το όπλο αποτελεί, το πρώτο ίσως αντικείμενο ιδιοκτησίας;
Οποιοδήποτε ον, για να υπάρξει σ’ αυτό το πλανήτη, χρειάζεται πέρα από τη τροφή, άλλα δύο βασικά στοιχεία. Τον χώρο για να σταθεί και το δικαίωμα στην άμυνα, τη επίθεση και τον φόνο. Ακόμα και ένα δέντρο, που από πρώτη ματιά μοιάζει τόσο μα τόσο ειρηνικό, ανταγωνίζεται με άλλα για να κερδίσει τον χώρο του και μέσα σ’ αυτόν τον αγώνα, γίνεται ακούσια, ακόμα κι αυτό ένας φονιάς, γιατί από τη στιγμή που θα βρει τον χώρο του, δεν αφήνει άλλο δέντρο-σπόρο να φυτρώσει τριγύρω.
Κάθε ον δηλαδή μέσα σε αυτό το άκρως ανταγωνιστικό περιβάλλον για να επιβιώσει, χρειάζεται τα όπλα του. Ακόμα και τα φυτά-δέντρα εκτός από το δικαίωμα που έχουν στο φόνο άλλων εν δυνάμει σπόρων και δέντρων, έχουν δικαίωμα και στην άμυνα. Βγάζουν αγκάθια, δηλητήρια κτλ.
Όλα τα όντα έχουν τα όπλα τους. Τα ζώα έχουν τα δόντια και τα νύχια τους. Με αυτά αμύνονται και με αυτά επιτίθενται για να επιβιώσουν.
Ο άνθρωπος με την ραγδαία ανάπτυξη του εγκεφάλου του, προέκτεινε τα νύχια και τα δόντια του και δημιούργησε όπλα. Ρόπαλα, ξύλα, φυσητήρες με δηλητήριο, τόξα, μυτερές πέτρες, βέλη, λεπίδες.
Το όπλο στη φυσική επιλογή, αποτελεί φυσικό δικαίωμα του κάθε όντος. Προέκταση του σώματός του.
Εδώ ακριβώς κρύβεται το μυστικό της ιδιοκτησίας. Εφόσον το όπλο είναι αναφαίρετο φυσικό δικαίωμα και εφόσον το ανθρώπινο όπλο-εργαλείο είναι προέκταση του σώματος του κάθε ανθρώπου, μπορεί να θεωρηθεί μέρος του σώματός του, άρα σώμα του. Που σημαίνει ιδιοκτησία του. Κανένας δε μπορεί να θεωρήσει ιδιοκτησία του το χέρι κάποιου άλλου και εφόσον το όπλο είναι προέκταση του χεριού του ανθρώπου για τον οποίο μιλάμε, τότε το όπλο ανήκει στο κάτοχό του και μόνο σ’ αυτόν. Ιδιόκτητο δηλαδή.
Θεωρώ λοιπόν, πως η πρώτη μορφή ιδιοκτησίας από μεμονωμένο άνθρωπο, ήταν η ιδιοκτησία του όπλου. Το όπλο του ο άνθρωπος της συγκεκριμένης περιόδου, το κουβαλούσε συνεχώς μαζί του, κοιμόταν αγκαλιά του. Εικοσιτέσσερις ώρες το εικοσιτετράωρο, άνθρωπος και όπλο ήταν σαν ένα σώμα.
Αυτά απλά τα κρατάμε προς το παρόν και συνεχίζουμε.


Εδώ βέβαια, μαζί με τον ιερέα, αρχίζει να δημιουργείτε αχνά άλλο ένα καινούριο είδος ανθρώπου. Ο καλλιτέχνης. Τι ακριβώς όμως είναι ο καλλιτέχνης; Είναι εκείνος που στέκεται ανάμεσα στον ρωμαλέο αρχηγό (στον ρεαλισμό δηλαδή) και στις ιστορίες περί θεού (ψευδαισθήσεις) του ιερέα. Ο καλλιτέχνης, ένας εκστασιασμένος της ζωής, μαγεμένος από τη περιπέτεια του κυνηγιού, μαγεμένος όμως και από την θαλπωρή της φωτιάς και της ιστορίας του ιερέα, βλέπει να ανοίγονται μπροστά του δύο κόσμοι, δύο δρόμοι, ο ένας ο πραγματικός και ο άλλος ο φανταστικός και δε μπορεί να αποφασίσει ποιον από τους δύο θα πάρει ή θα πιστέψει. Η σύγκρουση αυτών των δύο κόσμων δημιουργεί τον καλλιτέχνη. Το προϊόν του καλλιτέχνη, η πράξη του, δεν είναι άλλη, από την ζωγραφιά μιας αντιλόπης στο τοίχο του σπηλαίου. Ο υλικός κόσμος με τη δημιουργία του φανταστικού υποβαθμίζεται και άρα η αντιλόπη, μπορεί να είναι απλά ένα σύμβολο, ένα μεγάλο ερωτηματικό και όχι πραγματική αντιλόπη.
Ο καλλιτέχνης όμως, δε μπορεί να δεχθεί τις ψευδαισθήσεις του ιερέα. Χαιρετά με ενθουσιασμό το δικαίωμα στην αναπαραγωγή όλων, αλλά δεν προσκυνά ουσιαστικά ποτέ τον θεό που δημιουργεί εκείνος. Σε αντίθεση, μένει έκθαμβος με την μαεστρία του ιερέα να πλάθει την ιστορία του και να την κάνει πιστευτή. Και προσπαθεί να κλέψει απ’ αυτόν, το μοναδικό του ταλέντο. Να πλάθει μη πραγματικές ιστορίες, αλλά να φαίνονται αληθινές. Ο καλλιτέχνης θέλει να κάνει το ίδιο, αλλά όχι τόσο για να εξυμνήσει θεούς και ψευδαισθήσεις. Θέλει να εξυμνήσει τους προγόνους, τους ήρωες του κυνηγιού και τους πολεμιστές. Και εκεί, στις αναλαμπές της φωτιάς στα τοιχώματα της σπηλιάς, ο καλλιτέχνης προσπαθεί να αρθρώσει τις δικές του ιστορίες, ανάμεσα στο ρεαλιστικό και το φανταστικό, διαχωριζόμενος μια για πάντα από την εξουσία του ρωμαλέου αρχηγού και του ιερέα. Ζωγραφίζει στην αρχή σκηνές από το κυνήγι εξυμνώντας τον εαυτό του και τους φίλους του κυνηγούς, προσπαθεί να φτιάξει τραγούδι με τα κατορθώματα των προγόνων. Τον πραγματικό καλλιτέχνη δε τον ενδιαφέρει καμιά εξουσία. Δεν είναι με το μέρος κανενός. Τον ενδιαφέρει η υγεία και η επιβίωση της ομάδας. Χαίρεται με τη χαρά της ομάδας και πονά με το πόνο της. Ο καλλιτέχνης είναι η συλλογική συνείδηση της ομάδας. Την ομάδα ουσιαστικά υμνεί και θέλει να την κάνει πιο δυνατή για να την σώσει. Ή ακόμα να την απελευθερώσει. Ο καλλιτέχνης χαίρεται να λύνει δεμένα σκυλιά και να γελά με τη χαρά της απελευθέρωσής τους. Και φυσικά μένει πιστός στο αρχαίο ΄΄περί δικαίου αίσθημα΄΄ της ομάδας, να κυβερνά ο καλύτερος. Και καλύτερος για τον καλλιτέχνη, είναι εκείνος που διαθέτει το αίσθημα και την δύναμη να την κρατάει χαρούμενη και ζωντανή, αλλά διαθέτει συνάμα το αίσθημα μιας ΄΄φυσικής στοργής΄΄ για την ομάδα. Αυτός είναι ο καλύτερος για τον καλλιτέχνη και κανένας άλλος.
(Ο καλλιτέχνης παιδί της εστίας, της μάζωξης γύρω από τη φωτιά. Ισορροπιστής από τη φύση του, αντιλαμβάνεται ότι η διένεξη μεταξύ ιερέα και ρωμαλέου αρχηγού μπορεί να αποβεί μοιραία για την ομάδα και προσπαθεί να γίνει γέφυρα ανάμεσά τους. Αντιλαμβάνεται όμως, ότι και ο ίδιος μπορεί να παίξει έναν πολύ σημαντικό ρόλο σε αυτή τη διένεξη και να στρέψει την ιστορία προς το καλύτερο για όλους. Με λίγα λόγια, αντιλαμβάνεται ότι η διένεξη μεταξύ ιερέα και ρωμαλέου αρχηγού, μπορεί να μην είναι κατ’ ανάγκη μοιραία, αρκεί να γίνει ο ίδιος ισορροπιστής)


Βλέπουμε δηλαδή, από την εποχή του ανθρώπου των σπηλαίων, να δημιουργούνται σιγά σιγά, τέσσερα βασικά είδη ανθρώπων και τέσσερις εξουσίες. Ο ρωμαλέος αρχηγός, ο ιερέας, ο καλλιτέχνης και ο αχνός άνθρωπος του πλήθους. Ναι μέσα στα σπήλαια ακόμη, τέθηκαν οι βάσεις, έγιναν οι πρώτοι σαφείς διαχωρισμοί, των κατηγοριών, των πολιτικών συστημάτων και των εξουσιών που κυβερνούν μέχρι σήμερα.

Από τη λέξη πολιτισμός φαίνεται ότι αυτός είναι συνδεδεμένος με την λέξη πόλη ή τον πολίτη. Η πόλη είναι συγκέντρωση-συνεργασία πολλών ανθρώπων σε συγκεκριμένο χώρο που έχει ''καθαριστεί'' από την αέναη ζωτική ενέργεια της φύσης. Έχει καθαριστεί από δέντρα ίσως, από χόρτα, έχουν απομακρυνθεί τα φίδια, τα άγρια ζώα, οι άνθρωποι δε κρύβονται σε σπηλιές, αλλά χρησιμοποιώντας φυσικά υλικά, πέτρα, χώμα και άλλα, χτίζουν οίκους, έχουν κοντά το νερό κτλ.
Αυτή η συνεργασία επήλθε από την συνειδητοποίηση -δυνατών και λιγότερο δυνατών-πως η επιβίωση θα ήταν ευκολότερη εάν συνεργάζονταν.
Πλησιάζουμε έτσι σε έναν πρώτο ορισμό του πολιτισμού...
Πολιτισμός είναι η συνεργασία μεταξύ των ανθρώπων με στόχο την επιβίωση όλων των συνεργαζόμενων μελών.
Άρα πολιτισμός ίσον η επιβίωση όλων!
Ποτέ δε θα είχε γίνει το μεγάλο βήμα για τον πολιτισμό, αν το πρωταρχικό μέλημα δεν ήταν η επιβίωση! Ο πολιτισμός δεν δημιουργήθηκε στην αρχή για να φτάσουμε κάποτε στον Σαίξπηρ! Ούτε να θεοποιήσουμε τις ψευδαισθήσεις.
Κάνουν λάθος, μεγάλο λάθος, όσοι προσπαθούν να συνδέσουν τον πολιτισμό μονάχα με την πολιτιστική ή καλλιτεχνική του πλευρά. Ή μονάχα με τις επιθυμίες του καλλιτέχνη. Να συνδέσουν ακόμα το πολιτισμό με τις ψευδαισθήσεις του ιερέα. Πολιτισμός πάνω απ’ όλα είναι επιβίωση. Και μάλιστα σκληρή. Πολιτισμός είναι η μεταφορά των ανθρώπων από τη ζούγκλα στη πόλη, για να επιβιώσουν από τις δύσκολες συνθήκες διαβίωσης και τα άγρια θηρία. Ο καλλιτέχνης είναι μονάχα μία από τις εξουσίες που πέρασαν από τα σπήλαια στη πόλη. Μαζί μ’ αυτήν, ήρθαν στη πόλη οι ρωμαλέοι και οι ιερείς. Και το πλήθος φυσικά. Και αν το αίτημα των ιερέων ήταν –τουλάχιστον στην αρχή- η απελευθέρωση από τη χειρωνακτική εργασία, οι ρωμαλέοι, πάντα θα διεκδικούν το κάτι παραπάνω. Δε ξέχασαν ποτέ τη καλύτερη μερίδα στο φαγητό. Και αν τους αφαιρέθηκε το δικαίωμα της μοναδικότητας στην αναπαραγωγή, μικρό για κείνους το κακό. Δε θέλουν πια να ζευγαρώσουν με όλες τις γυναίκες, αλλά με τις ομορφότερες και καλύτερες. Για κείνους, η αναπαραγωγή των λιγότερο δυνατών με τις υπόλοιπες γυναίκες, είναι κάτι ωφέλιμο. Ποιος ρωμαλέος δε χρειάζεται την ανανέωση και αναπαραγωγή των πληβείων που θα του αποφέρουν περισσότερη εξουσία και κέρδη; Γιατί είπαμε, πολιτισμός πάνω απ’ όλα είναι σκληρή επιβίωση και ακόμη σκληρότερη συνεργασία.
Σ' αυτή τη συνεργασία λοιπόν, ο άνθρωπος έφτασε μέσα από αποτυχημένα πειράματα χιλιάδων ετών. Πολλοί ίσως δεν ήθελαν αυτή τη συνεργασία. Μόνο όταν πέτυχαν τα πρώτα πειράματα και είδαν ότι μέσα από την συνεργασία επιβιώνουν όλοι, μονάχα τότε άρχισε το φαινόμενο να παίρνει σιγά σιγά καθολικές διαστάσεις, μονάχα τότε οι άνθρωποι άρχισαν να συγκεντρώνονται και να συνεργάζονται...

Τώρα θα πρέπει να κάνουμε μιά σύγκριση των μη συνεργαζόμενων ομάδων μεταξύ τους (του ανθρώπου της Φυσικής Επιλογής) και των συνεργαζόμενων ομάδων (του ανθρώπου του πολιτισμού)
Δε θα ήταν άτοπο δηλαδή να θεωρήσουμε σαν αρχή του πολιτισμού, όχι την ανακάλυψη της φωτιάς ή την χρησιμοποίηση κάποιων εργαλείων -κάτι που έχουν κατακτήσει αρκετά ζώα ακόμη και σήμερα-αλλά την ένωση όλο και περισσότερων ομάδων σε μεγαλύτερες, γεγονός που οδήγησε στην δημιουργία της πόλης.
Η μεγαλύτερη διαφορά τους είναι η ξαφνική αίσθηση της...ασφάλειας! Μέσα από την συνεργασία των ομάδων σε μεγαλύτερες ομάδες και φυλές, ο άνθρωπος αισθάνεται ξαφνικά ασφαλής. Ήταν μια καινούρια αίσθηση που του έδωσε το δικαίωμα να σκέφτεται όχι μόνο το σήμερα μα και το αύριο. Ήταν μια πρωτόγνωρη αίσθηση! Ξαφνικά όλα γύρω του απόκτησαν διαφορετικό χρώμα. Τα πράγματα έγιναν πιο σταθερά, μια καινούρια εποχή ξημέρωνε γιατί από δω και μπρος θα μπορούσε να...σχεδιάσει! Μέχρι τότε δεν υπήρχε σχέδιο. Ο ανασφαλής άνθρωπος δε μπορεί να σχεδιάσει για την επαύριον. Γι’ αυτό επιβίωσαν ή συνέχισαν την ανθρώπινη ιστορία, μονάχα οι ομάδες που ενώθηκαν μεταξύ τους σε μεγαλύτερες δημιουργώντας πόλεις, κατακτώντας την ασφάλεια και φτάνοντας στον σχεδιασμό. Η ανάπτυξη της γεωργίας π.χ., η καλλιέργεια φυτών, δεν είναι παρά σχεδιασμός πέντε, έξι, ενός, δύο, ακόμη και πέντε ετών αργότερα. Ο άνθρωπος δεν ενδιαφέρεται μονάχα για την σημερινή και αυριανή μέρα, αλλά προσπαθεί να εξασφαλίσει τη τροφή του για ένα χρόνο!
Να λοιπόν η δεύτερη μεγάλη διαφορά. Ο σχεδιασμός!
Άρα πολιτισμός, είναι επιβίωση και σχεδιασμός.
Ο σχεδιασμός και η επιβίωση όμως, προϋποθέτουν αυτογνωσία. Και αυτογνωσία σημαίνει ότι η πόλη πια, έχει αναλάβει την υποχρέωση να διασώσει όλους. Δυνατούς και λιγότερο δυνατούς, έξυπνους και μη, υγιείς και αρρώστους. Και τι ακριβώς σημαίνει το ΄΄η πόλη έχει αναλάβει την υποχρέωση να διασώσει όλους και δυνατούς και λιγότερο δυνατούς κτλ΄΄; Ποιο μέρος της πόλης έχει αναλάβει αυτή την υποχρέωση; Μα φυσικά η εξουσία της. Η συμβιβαστική-συνεργατική εξουσία μεταξύ ρωμαλέων και ιερέων. Γιατί όλοι πια επιθυμούν την εύνοια του πλήθους. Ακόμη και οι ρωμαλέοι, έχουν συνειδητοποιήσει την τεράστια δύναμη αυτού του κοιμισμένου γίγαντα και αν δε ζητούν πάντα την εύνοιά του, τουλάχιστον δε καταφέρονται ανοικτά εναντίον του.
Σ' αυτό το καινούριο σύστημα, δυνατοί ήταν οι ελαστικά προσαρμόσιμοι στο καινούριο περιβάλλον και λιγότερο δυνατοί οι ανελαστικά προσαρμόσιμοι σε αυτό. Η πόλη (η συγκέντρωση συνεργασίας) ήταν κάτι πρωτόγνωρο και καινούριο. Ελαστικά προσαρμόσιμοι (δυνατοί) ήταν αυτοί που κατανόησαν γρήγορα τις καινούριες ανάγκες. Πως η πόλη έχει πια ανάγκες διαφορετικές. Ανάγκες διοίκησης, ανάγκες αποφάσεων, ανάγκες σχεδιασμού και υλοποίησης, άρα καταμερισμού εργασίας. Έχουμε δηλαδή με τον σχεδιασμό, την ανάπτυξη της γεωργίας, της κτηνοτροφίας, των δημιουργών (τεχνιτών) εργαλείων και όπλων κτλ. Όλα αυτά συνέβησαν και αναπτύχθηκαν μέσα στη πόλη, γιατί μόνο μέσα εκεί ο άνθρωπος κατόρθωσε επιτέλους να ανασάνει ελεύθερος από τα άγρια ζώα, εκεί μονάχα αισθάνθηκε το πρωτόγνωρο συναίσθημα της ασφάλειας και επιτέλους κατόρθωσε να σχεδιάσει.
Μέσα στη πόλη φυσικά, πέρασαν οι ήδη υπάρχουσες εξουσίες που γεννήθηκαν και σφυρηλατήθηκαν μέσα στα σπήλαια, η ρωμαλέα, η ιερατική, η καλλιτεχνική, και η εξουσία του πλήθους. Μέσα στη πόλη, η κάθε εξουσία έφτιαξε και τα ανάκτορά της. Τα ανάκτορα της ρωμαλέας εξουσίας και της ιερατικής –που συνήθως χτίζονταν σε διαφορετικά μέρη λόγω της αρχαίου μίσους, έπρεπε πια να προστατευθούν, πρώτα απ’ όλα, όχι από εξωτερικούς εχθρούς, αλλά από το πλήθος που τους περιτριγύριζε. Και οι δύο αυτές εξουσίες, ήξεραν πια, πως το πλήθος, που μέσα στη πόλη ήταν τεράστιο πια και όχι μερικά άτομα που διέθετε η παλιά ομάδα, το πλήθος λοιπόν αυτό, ήταν σαν μια μέλισσα που παρήγαγε μέλι. Με την εργασία της, μπορούσε να απελευθερώσει την ρωμαλέα και ιερατική εξουσία από την χειρωνακτική εργασία. Και γι’ αυτό, δε χρειάζονταν μόνο νόμοι και φόροι, αλλά και ο στρατός. Ο στρατός, δεν δημιουργήθηκε κατ’ αρχήν για να προστατεύσει τη πόλη από τους εξωτερικούς εχθρούς, αλλά να προστατεύσει τις δύο διαμορφωμένες εξουσίες και τα ανάκτορά τους από το πλήθος!


Αλλά για να συμβούν τα παραπάνω, έπρεπε να συμβεί πρώτα απ’ όλα κάτι άλλο. Ο αφοπλισμός του πλήθους.
Τι ακριβώς σημαίνει αφοπλισμός εδώ; Ότι η πόλη (οι δύο εξουσίες δηλαδή ρωμαλέων και ιερέων) έπρεπε να πείσουν το πλήθος, ότι μέσα σε αυτό το καινούριο περιβάλλον της ασφάλειας και του σχεδιασμού, ήταν περιττή η καθημερινή χρήση του όπλου, άρα τα μέλη του πλήθους, δεν ήταν απαραίτητο να έχουν συνεχώς το όπλο δίπλα τους. Ή –κάτι που θα ήταν ακόμη καλύτερο- να μην είχαν καθόλου όπλο.
Ίσως βέβαια ο αφοπλισμός του πλήθους, να ήταν μια αργή διαδικασία, γιατί ουσιαστικά πρόκειται περί ακρωτηριασμού, που καλά καλά δε μπορούμε να ξέρουμε πώς ακριβώς έγινε. Ακόμη και σήμερα όμως, γνωρίζω πολλούς, που δεν έχουν δεχτεί ακόμη αυτό τον αφοπλισμό και κρύβουν όπλα στο σπίτι τους. Ναι ακόμη και σήμερα. Μπορούμε να φανταστούμε λοιπόν, πόσο αργή και πόσο δύσκολη θα ήταν αυτή η διαδικασία.
Από την άλλη, μπορούμε να θεωρήσουμε πως η ρωμαλέα και η ιερατική εξουσία, ίσως χρησιμοποίησαν την ανυπακοή της μερίδας που δε δεχόταν τον αφοπλισμό, με το να τους μετατρέψουν σε στρατιώτες. Θεωρώ έξυπνη μια τέτοια κίνηση, γιατί δεν εναντιώνονταν στη συγκεκριμένη μερίδα (είχαν την εύνοιά της) και συνάμα την μετέτρεπαν σε στρατό που τους προστάτευε από εσωτερικούς και εξωτερικούς κινδύνους.
Μπορούμε βέβαια να υποστηρίξουμε, πως δεν πρόκειται ακριβώς για ακρωτηριασμό και αφοπλισμό. Ίσως για μια μεγάλη μερίδα του πλήθους να πρόκειται για αυτοακρωτηριασμό και αυτοαφοπλισμό. Αφού πολλά είδη μέσα σε αυτή την ατέλειωτη ανθρώπινη ποικιλομορφία, είχαν αποφασίσει από μόνα τους να πετάξουν τα αρχαία όπλα της επιβίωσης, επειδή τα εξέλιξαν σε ένα άλλο είδος όπλου. Ο αγρότης δηλαδή, μετέτρεψε το παραδοσιακό τόξο του κυνηγού σε υνί, ο αγγειοπλάστης σε εργαλεία κατασκευής αγγείων, ο ξυλουργός σε σμίλες και πλάνες κτλ. Ίσως υπάρχει δηλαδή μια μετεξέλιξη των παραδοσιακών όπλων και όχι αφοπλισμός.
Γεγονός πάντως είναι, πως η πόλη, διαχώρισε τον άνθρωπο από το παραδοσιακό του όπλο. Τον αφόπλισε. Πάντως αυτή η μετεξέλιξη ή αφοπλισμός, βόλευε τις κυρίαρχες εξουσίες, γιατί μειωνόταν ο αριθμός των όπλων, που θα μπορούσαν κάτω από ειδικές συνθήκες να στραφούν εναντίον τους. Και το κύριο μέλημά τους από δω και μπρος, ήταν να ελέγξουν το τμήμα των στρατιωτικών που τελικά δεν αφοπλίστηκε.

Τι σημαίνει όμως η λέξη «Άριστος»;
Άριστος= υπερθετικός του Αρίων= καλύτερος. Η Ομηρική σημασία είναι
‘’ευγενής τη καταγωγή΄΄ Πιο αρχαία, ο καλύτερος σε όλους τους τομείς.

Ας έρθουμε τώρα να δούμε τι ακριβώς σημαίνει πλήθος. Πλήθος είναι η εξέλιξη της ομάδας και η μεταμόρφωση της ομάδας μέσα στη πόλη. Πλήθος από πρώτη ματιά, είναι η ένωση των λιγότερο δυνατών μέσα της. Πλήθος είναι το μη αναγνωρίσιμο, το ανώνυμο. Από πού όμως ιδωμένο μη αναγνωρίσιμο και ανώνυμο; Μα από τη πλευρά της παλιάς εξουσίας των ανακτόρων, των βασιλιάδων, των ιερέων, των αυλικών. Το πλήθος των τεχνιτών, των δούλων, των εμπόρων, των καλλιτεχνών, των μη προσβάσιμων δηλαδή στο ανάκτορο και το παλάτι, ήταν πλήθος. Όσοι δεν είχαν πρόσβαση στο ανάκτορο της παλιάς εξουσίας και τα ιερατεία –και μιλώ για εκεί που παίρνονταν οι αποφάσεις- ήταν μη αναγνωρίσιμοι, ήταν ανώνυμοι, ήταν συρφετός και πλήθος. Και το ανάκτορο φυσικά του πλήθους, δεν ήταν τίποτε άλλο μέσα στη πόλη, παρά η πλατεία της! Εκεί μαζευόταν το πλήθος. Τεχνουργούσε, εμπορευόταν, τραγουδούσε, ερωτοτροπούσε, έκλεβε, συζητούσε, έπινε, συνωμοτούσε.
Ήταν όμως πράγματι το πλήθος, η ένωση των λιγότερο δυνατών ή μήπως μέσα του πάντα καλλιεργούνταν οι καινούριοι ρωμαλέοι και ιερείς, που θα πλαισίωναν και θα τροφοδοτούσαν τα ανάκτορα των δύο εξουσιών;
Ναι το πλήθος, παρ’ όλο που ήταν αποτέλεσμα της αναπαραγωγής των λιγότερο δυνατών και θα μπορούσε να υποστηρίξει κανείς πως συνεχώς έφθινε και γινόταν ολοένα πιο αδύναμο, παρ’ όλα αυτά, εξέτρεφε πάντα –ή σχεδόν πάντα- ρωμαλέους και δυνατούς, ικανούς να αποσπάσουν την εξουσία από τους προηγούμενους και πολλές φορές να διοικήσουν ακόμη καλύτερα απ’ αυτούς. Αυτή την παράξενη αλήθεια και αυτή τη δύναμη του πλήθους, προσπάθησαν να εμποδίσουν οι παραδοσιακοί ρωμαλέοι, θεσπίζοντας την κληρονομική εξουσία και διαφυλάσσοντας το μέλλον της εξουσίας των παιδιών τους, με τον στρατό τους και τους νόμους τους.
Η κληρονομική εξουσία, παρά το ότι είναι μια πραγματικότητα ακόμη και στις μέρες μας, έρχεται σε πλήρη αντίθεση με το ΄΄περί δικαίου αίσθημα΄΄ τον άτυπο εδώ και χιλιάδες χρόνια νόμο, πως πρέπει να κυβερνά ο πιο δυνατός, ο πραγματικά καλύτερος, ο πιο ρωμαλέος, ο ΄΄άριστος΄΄. Η θέσπιση της κληρονομικής εξουσίας, είναι οφθαλμοφανή και αδιάντροπη παραβίαση αυτού του αρχαίου νόμου εκατομμυρίων χρόνων ανθρώπινης ιστορίας. Κανένας δε μπορεί να ισχυριστεί, ότι τα παιδιά του περισσότερου ρωμαλέου και δυνατού ή του άριστου, θα είναι το ίδιο ρωμαλέα, το ίδιο δυνατά, το ίδιο άριστα με τον γονέα ή σε σχέση με τους δυνατούς και άριστους που γεννάει το πλήθος.
To πλήθος όμως, αυτό το γνωρίζει καλά. Εξ’ ου και παροιμίες όπως ‘’απ’ αγκάθι βγαίνει ρόδο’’. Αλλά επειδή ποτέ δε μπορεί να ισχυριστεί κάποιος, ότι είναι αδύνατο να ξεπηδήσει ρωμαλέος από ρωμαλέο και αδύνατος από αδύνατο, ο καλλιτέχνης που είναι η συλλογική συνείδηση έχει εφεύρει και την αντίστοιχη παροιμία ‘’το μήλο κάτω από τη μηλιά θα πέσει’’ Παρατηρούμε δηλαδή, ότι τα πάντα είναι δυνατά μέσα στη φύση και τίποτα δεν απορρίπτεται. Στην περίπτωση όμως που τα παιδιά των ρωμαλέων δεν ήταν ίδια μ’ αυτούς και για να μετριάσει αυτή την διαφορά με τους ρωμαλέους μνηστήρες του πλήθους η εκάστοτε εξουσία, χρησιμοποίησε την εκπαίδευση των τέκνων στο να εξουσιάζουν. Εδώ η εκπαίδευση έρχεται να αντισταθμίσει τις όποιες διαφορές στην επιθυμία των ρωμαλέων να συνεχιστεί η εξουσία και στα τέκνα τους.
Γνωρίζοντας καλά τα παραπάνω, η νέα εξουσία μέσα στη πόλη (αριστοκρατία) γνωρίζοντας την σαφέστατη παραβίαση του ‘’περί δικαίου αισθήματος’’ με την θέσπιση της κληρονομικής εξουσίας, δημιουργεί έναν ανεπανάληπτο μύθο, που θα την βοηθήσει να εδραιωθεί και να απαλύνει το περί δικαίου αίσθημα. Δημιουργεί τον μύθο του Θησέα και εδώ έχουμε την χρησιμοποίηση ή την συνεργασία με τον καλλιτέχνη. Πράγματι σημαντικός μύθος. Ο Θησέας δεν ανατράφηκε στο παλάτι του Αιγαία. Ανατράφηκε στο σπίτι του παππού του μακριά από την Αθήνα. Πήρε βασιλική παιδεία αλλά μεγαλώνοντας κοντά στον παππού του τον σοφό Πιτθέα. Δε του χαρίστηκε όμως η εξουσία. Η εξουσία του Θησέα δεν είναι κληρονομική, αν και γιος του Αιγαία. Για να γίνει βασιλιάς, δηλαδή ρωμαλέος αρχηγός αποδεκτός από όλους, έπρεπε να μετρήσει την δύναμή του, να κάνει το ριψοκίνδυνο ταξίδι στην Αθήνα και να σκοτώσει τα τέρατα.
Στην Αθήνα θα έμπαινε ή νεκρός ή βασιλιάς!
Τέλειος μύθος! Τέλειος μύθος για την αριστοκρατία της εποχής (γιατί πράγματι ο Θησέας ήταν ο ήρωας της αριστοκρατίας)
Και ο μύθος έχει βγει από το κεφάλι ενός καλλιτέχνη. Ή αλλιώς απ’ την συλλογική συνείδηση. Να λοιπόν πώς θέλει η συλλογική συνείδηση της εποχής τον βασιλιά της. Όχι αποκλεισμένο και εκπαιδευμένο στο ανάκτορο της Αθήνας. Να λάβει την εξουσία μόνο και μόνο επειδή είναι γιος ενός βασιλιά. Που ουσιαστικά δεν ήταν γιος του Αιγαία αλλά γιος του Ποσειδώνα (να και η συνεργασία με τις ψευδαισθήσεις του ιερέα). Εδώ ο καλλιτέχνης που δημιούργησε τον μύθο, χρησιμοποίησε τις ψευδαισθήσεις του ιερέα για να τονίσει την μοναδικότητα. Ο νέος βασιλιάς θα πρέπει να μεγαλώσει άγνωστος μακριά από τα ανάκτορα της Αθήνας, αλλά κοντά στην σοφία του βασιλέα παππού του και αν αξίζει να κερδίσει την εξουσία. Αν αξίζει όμως! Ο πρίγκιπας έρχεται άγνωστος από μακριά (μέσα από το πλήθος;) έχει βασιλικό και θεϊκό αίμα, μα δε θα του χαριστεί η εξουσία. Ο πρίγκιπας είναι αυτός που θα εμφανισθεί στο παλάτι, γιατί θα έχει σκοτώσει τα τέρατα που βασανίζουν το λαό και τη πόλη του. Κι ακόμη δεν έχει πείσει, δεν έχει τελειώσει ο ρόλος του. Παρ’ όλα τα κατορθώματα δεν είναι ακόμη βασιλιάς. Για να στεφθεί βασιλιάς, θα πρέπει να σώσει την Αθήνα απ’ τον Μινώταυρο! Αυτός ο μύθος, είναι η απάντηση του καλλιτέχνη και της συλλογικής συνείδησης, στις νωθρές κληρονομικές εξουσίες. Είναι η γνώση, πως ο καλλιτέχνης και το πλήθος, γνωρίζουν την παραβίαση του άτυπου αρχέγονου κανόνα με την θέσπιση της κληρονομικής εξουσίας! Και να πώς ο αληθινός καλλιτέχνης δημιουργώντας αυτόν τον μύθο, εκδικείται την παραβίαση, με το να υψώνει σε πρότυπο έναν ήρωα που είναι δύσκολο να τον φτάσει κανείς, Ο καλλιτέχνης πιστοποιεί έτσι την αναγκαιότητά του, με το να πολεμά τις παραμορφώσεις της ιστορίας, και διατρανώνει την εξουσία και τη πίστη του στο αρχέγονο πρότυπο να κυβερνά ο καλύτερος. Παρατηρούμε και κάτι άλλο εδώ. Αλλιώς ήθελε τον ρωμαλέο αρχηγό η ομάδα στη ζούγκλα και τη φυσική επιλογή και αλλιώς τον θέλει το πλήθος μέσα στη πόλη. Έχουμε δηλαδή μια μετεξέλιξη του προτύπου μέσα στον πολιτισμό. Στην φυσική επιλογή ο ρωμαλέος αρχηγός, ενδιαφερόταν πρώτα πρώτα για τη κοιλιά του και τη καλύτερη μερίδα. Την ομάδα απλά την χρησιμοποιούσε για να πετυχαίνει το κυνήγι, να έχει τη καλύτερη μερίδα και φυσικά αποκλειστικότητα στην αναπαραγωγή. Εδώ ο ρωμαλέος αρχηγός θυσιάζεται για το λαό του και το πλήθος (τουλάχιστον στους μύθους) Πρέπει να κάνει άθλους για να του δοθεί το προνόμιο να εξουσιάσει.
Τι άθλους αλήθεια;
Οι άθλοι του Θησέα έχουν να κάνουν με την εδραίωση της πόλης στην ανθρώπινη ιστορία, σαν σαφής και αμετάκλητος προσανατολισμός. Η μεγάλη ανακάλυψη του ανθρώπου πια είναι η πόλη, όπου εκεί μπορεί να αισθάνεται ασφαλής και να σχεδιάζει. Και αυτή η μεγάλη ανακάλυψη έπρεπε να εδραιωθεί μια για πάντα χωρίς πισωγυρίσματα. Η ιστορία του πολιτισμού έπρεπε να μπει στο μεγάλο κανάλι μέσω της πόλης.
Ο Θησέας, εκτός από ήρωας της αριστοκρατίας, αν το δούμε γενικότερα, είναι ο ήρωας της πόλης. Είναι ο ήρωας ενάντια στα ταπεινότερα ένστικτα ή αν το θέλετε απέναντι στα ίδια τα ένστικτα. Γιατί πέρα από τα ένστικτα, με την ανάδειξη της πόλης, άρχισε να ανατέλλει σιγά σιγά κι ένας άλλος ήλιος. Ο ήλιος της λογικής. Ο Απόλλωνας αρχίζει να παραμερίζει τον Διόνυσο και αυτό γίνεται πιο εμφανές μέσα στη πόλη.


Στην αρχαία Αθήνα βρήκε την έκφρασή της η δύναμη της υπεραριθμότητας του πλήθους έναντι της ρωμαλέας εξουσίας της αριστοκρατίας και διεκδίκησε για πρώτη φορά την εξουσία μέσα στη πόλη. Και πέτυχε. Μέσα σε τόσους αιώνες, η δημοκρατία της αρχαίας Αθήνας, ήταν μια αναλαμπή φωτός μέσα στα σκοτάδια που προϋπήρχαν και ακολούθησαν. Γιατί ήταν μια Δημοκρατία αυθεντική, κάτι ολότελα καινούριο μέσα στη πόλη, που δεν είχαν κατορθώσει ακόμη να βρουν τρόπους να αντιμετωπίσουν οι ρωμαλέοι και τα ιερατεία. Γιατί γρήγορα βρήκαν αυτούς τους τρόπους.
Ο Δημοκράτης της εξουσίας στην αρχαία Αθήνα, ήταν ένας καινούριος άνθρωπος. Πλησίαζε τον ρωμαλέο αλλά δεν ήταν. Πλησίαζε τον ιερέα, αλλά δεν ήταν. Πλησίαζε το πλήθος, αλλά δεν ήταν. Αυτός ο καινούριος άνθρωπος, ήταν ο άνθρωπος μετά τον Πεισίστρατο, ήταν ένας…Περικλής. Αμφισβητούσε την δύναμη των ρωμαλέων, αμφισβητούσε όμως και την μέθη της δύναμης του όχλου, όπως και την μνησικακία του. Αμφισβητούσε επίσης και την δύναμη του ιερατείου. Ήταν ο πύρινος άνθρωπος, που στάθηκε όρθιος ανάμεσα σε αυτόν τον αέναο πόλεμο και διακήρυξε την συνύπαρξη. Ήταν ο άνθρωπος που έπεισε ρωμαλέους, ιερατείο και πλήθος να συνεργαστούν για να χτίσουν Παρθενώνες. Να αφήσουν πίσω τους τη μαγεία, την μεταφυσική και τον εγωισμό τους και να χτίσουν φιλοσοφία, τέχνη και επιστήμη. Είναι η πρώτη και ίσως η μοναδική φορά στην ιστορία αυτός ο περιβόητος χρυσός αιώνας, που έχει επιτευχθεί τέτοια αρμονία ανάμεσα στην ρωμαλέα, την ιερατική και την εξουσία του πλήθους. Και τα προϊόντα αυτής της απίστευτης αρμονίας, είναι τα έργα που σήμερα θαυμάζουμε ακόμα. Και ο καλλιτέχνης; Τι ρόλο έπαιξε αυτό το μικρό στρατόπεδο στην αρχαία Αθήνα; Ήταν από τις λίγες φορές που ο καλλιτέχνης στάθηκε στη μέση όλων και τραγούδησε ελεύθερος. Εκεί σε αυτό το σημείο της ένωσης όλων δημιούργησε τα αθάνατα έργα του. Γιατί ήρθαν εποχές όπως θα δούμε, που ο καλλιτέχνης δεν ήταν ελεύθερος.

Μπορούμε λοιπόν να ισχυριστούμε μετά από όλα αυτά, πως ο ιερέας είναι ο γεννήτορας και ο προπομπός της Δημοκρατίας; Εκείνος που αντέδρασε στην ίδια τη φύση και κατάφερε να αναδείξει μια καινούρια δύναμη απέναντι στον ρωμαλέο (τον αγαπημένο της φυσικής επιλογής); Ναι από μια άποψη μπορούμε να το ισχυριστούμε αυτό. Ο ιερέας δημιούργησε την ψευδαίσθηση (Θεό) απέναντι στον ρωμαλέο, αλλά πίσω από το Θεό κρυβόταν η δύναμη των λιγότερο δυνατών. Η δύναμη της ομάδας. Για πρώτη φορά, άρχισε να γίνεται αντιληπτό, πως ο μεγάλος τυχερός της φύσης, ο ρωμαλέος, δεν ήταν αήττητος, ούτε αυθαίρετος. Τη φυσική του δύναμη, μπορούσε να την νικήσει η συνεργασία της ομάδας εναντίον του. Αυτή τη δύναμη και αυτή τη συνεργασία ανέδειξε πίσω από τον Θεό (και ίσως χωρίς να το θέλει, απλά ακολουθώντας ευτελή προσωπικά ένστικτα) ο ιερέας. Ποτέ τα ιερατεία δεν απεμπόλησαν ουσιαστικά αυτό το ρόλο. Να εφευρίσκουν τρόπους αντιμετώπισης της αυθαιρεσίας της φύσης. Τα ιερατεία ύψωσαν τα άλλοτε αδύναμα υποκείμενα –αδιάφορα παίγνια της φύσης- σε αξία. Και ο πολιτισμός τελικά δεν είναι τίποτε άλλο, παρά η μεγάλη αμφισβήτηση της αυθαιρεσίας της φύσης και η ανάδειξη ακόμα και του πιο αδύνατου υποκειμένου σε αξία. Μια αξία όμως, που μέσα στη λαίλαπα και στις συνεχείς ανακατατάξεις της ιστορίας, έχει αμφισβητηθεί και συνεχίζει να αμφισβητείται.


Γιώργος Πύργαρης

Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ Ο Β' -ΠΡΟΔΟΤΗΣ Ή ΑΤΥΧΟΣ;


Είμαι ο τελευταίος Έλληνας που θα υπερασπιστεί τον Γεώργιο Παπανδρέου τον Β'. Ανήκει και εκείνος, όπως και τόσοι άλλοι, σε μια γενιά πολιτικών που έφερε ή ''δεν εμπόδισε'' την ταπείνωση της Ελλάδας και την ελεγχόμενη ή μη χρεοκοπία της. Ανήκει κι αυτός σε μια γενιά πολιτικών, που υπέκυψε και επαναπαύτηκε στον λαϊκισμό, που δεν είχε την διορατικότητα να προβλέψει πού κατευθυνόταν η χώρα, ούτε την δύναμη να την στρέψει αλλού αρκετά νωρίς και όχι στο βάραθρο που τόσο ''ξαφνικά'' βρέθηκε.
Πιστεύω όμως, ότι επικεντρώνοντας αυτά τα δύο χρόνια, μονάχα στο πρόσωπο του Γεωργίου Παπανδρέου Β', βλέπουμε το δέντρο και χάνουμε το δάσος. Η ξαφνική οργή ενός λαού, επικεντρώθηκε ξαφνικά στο πρόσωπό του με κίνδυνο, να απορροφήσει εκείνος μονάχα τους κραδασμούς από την δίκαιη οργή και όχι ένα σύνθετο πολιτικό σύστημα, που εκτός της κούφιας πολιτικής που άσκησαν οι αντιπρόσωποι του λαού στην μεταπολίτευση, είναι διαρθρωμένο και βασισμένο, πάνω στην ανοχή, την ιδιοσυγκρασία, την πελατειακή σχέση των Ελλήνων πολιτών με τους άρχοντές του, άρα και την δικιά τους ευθύνη για την κατάσταση που σήμερα αντιμετωπίζουμε Και αν η ευθύνη των αρχόντων είναι μεγαλύτερη, υπάρχει όμως και ευθύνη του Ελληνικού λαού και ας είναι μικρότερη, αφού είναι δέκτης και όχι παραγωγός πολιτικής. Κατά τον λαό και οι άρχοντές του δηλαδή. Και μιλώ για μια ανωριμότητα, που πολλές φορές αγγίζει τα όρια της σχιζοφρένειας. Παράδειγμα, το τελευταίο τριήμερο. Επί δύο σχεδόν χρόνια, ένας ολόκληρος λαός, καθύβριζε τον πρωθυπουργό του, που έσερνε με συνοπτικές διαδικασίες την χώρα στο ΔΝΤ, αλλά όταν ο πρωθυπουργός (κατ' εμέ χάνοντας τον έλεγχο και εντελώς παράκαιρα) θέλησε να προσφύγει σε δημοψήφισμα και να φέρει τον λαό μπροστά σε ένα τεράστιο δίλημμα και σε θέση ευθύνης, ο λαός αυτός με ελαφριά την καρδία, απεμπόλησε αυτή την ευθύνη. Σε αντίδραση πολλών, θα χαρακτηρίσω αυτήν την κίνηση του ΓΑΠ, αρκετά ιδιοφυή. Όχι μόνο για μια ηρωϊκή όπως αποδείχτηκε έξοδό του, αλλά για να φέρει στην θέση του -στην θέση που επί δύο χρόνια βρισκόταν ο ίδιος- ολόκληρο τον ελληνικό λαό! Πράγματι -και εδώ βρίσκεται το δεύτερο σημείο της σχιζοφρενικής έκφρασης μερικές φορές αυτού του λαού- εκεί που όλοι εξεγείρονταν εναντίον των δανείων και της πολιτικής του ΓΑΠ, ξάφνου την Κυριακή, όλοι παρακαλούσαν και οικτίριζαν τον Σαμαρά να πει το ναι για μια κυβέρνηση εθνικής ενότητας, ώστε να εξασφαλιστεί το δάνειο του ΔΝΤ!!! Απίστευτα πράγματα!
Τι ήταν λοιπόν ο ΓΑΠ? Ένας πράκτορας των Αμερικάνων, ένας πράκτορας των διεθνών συμφερόντων που πρόδωσε έναν ολόκληρο λαό, ή ο άτυχος (και ίσως όχι ο κατάλληλος) πολιτικός άντρας, που βρέθηκε ξαφνικά να διαχειριστεί την πιο δύσκολη πολιτική, οικονομική και ιδεολογική κρίση, των τελευταίων εξήντα ετών;
Η αλήθεια είναι πάντα σχετική, θα πούνε πολλοί. Κρίνοντας εκ του αποτελέσματος, ο ΓΑΠ κυριολεκτικά έσυρε την χώρα στο ΔΝΤ. Ενώ θα έπρεπε στον προεκλογικό του αγώνα να έχει ως επίκεντρο το σύνθημα ''δημοψήφισμα για τον τρόπο αντιμετώπισης του τεράστιου προβλήματος'' έθεσε ως κεντρικό σύνθημα το ''λεφτά υπάρχουν''. Και εδώ βρίσκεται το πρώτο μεγάλο λάθος. Λαϊκισμός και παραπλάνηση ενός ολόκληρου λαού. Το δεύτερο μεγάλο λάθος, ότι είχε προβεί πολύ πριν τις εκλογές, σε μυστικές συμφωνίες με το ΔΝΤ και δεν φανέρωσε τίποτα στον λαό. Απόκρυψη της αλήθειας και παραπλάνηση του λαού. Ναι πολιτική ανακολουθία. Συνηθισμένο φαινόμενο για τις κυβερνήσεις της μεταπολίτευσης. Ας δούμε τον Ανδρέα Παπανδρέου σε θέματα εξωτερικής πολιτικής (έξω οι Βάσεις, έξω από το ΝΑΤΟ, ακόμη και έξω από την ΕΟΚ) και την αντίστοιχη πολιτική ανακολουθία του. Κανείς όμως δεν αντέδρσε σ' αυτήν την πολιτική ανακολουθία. Ο Ανδρέας Παπανδρέου απεβίωσε λατρεμένος. Μήπως όμως αν αυτος ο λαός, είχε την δύναμη και την διορατικότητα να αντιδρά στις σημαντικές πολιτικές ανακολουθίες των κυβερνήσεων της μεταπολίτευσης, μήπως λέω δεν φτάναμε ποτέ σε αυτό το σημείο. Μήπως ο ΓΑΠ γνωρίζοντας αυτήν την ανοχή, νομιμοποίησε μέσα του την πολιτική ανακολουθία φτάνοντας στο σημείο να κάνει τα δύο αυτά τεράστια λάθη, που θα του χρεωθούν αναντίρρητα;
Το τρίτο ερώτημα που θέλω να θέσω, είναι αν υπάρχει συνωμοσία εναντίον της Ελλάδας και αν ο κύριος εκφραστής της, ήταν ο Γεώργιος Παπανδρέου ο Β. Η απάντησή μου είναι σαφής. Δεν γνωρίζω. Θεωρώ επαίσχυντο να χαρακτηρίσει κανείς κάποιον προδότη χωρίς να είναι σίγουρος, χωρίς αποδείξεις. Θεωρώ επαίσχυντο να χαρακτηρίσει κάποιος δωσίλογο έναν άνθρωπο χωρίς αποδείξεις. Μέχρι λοιπόν να έρθουν εκείνα τα στοιχεία, θα θεωρώ τον ΓΑΠ, έναν άντρα, γνήσιο τέκνο ενός φθαρμένου πολιτικού συστήματος, που είχε την ατυχία, να στεφθεί πρωταγωνιστής την πιο δύσκολη στιγμή για την χώρα μετά την Γερμανική κατοχή και τον εμφύλιο και να εισπράξει προσωπικά την χρεοκοπία και αποτυχία αυτού του συστήματος...
Και όλα τούτα, διότι σε στιγμές κρίσεων, είναι εύκολες και οι σταυρώσεις και οι αποκαθηλώσεις. Αλλά δεν θα υπάρξει ποτέ η παραμικρή αλλαγή, εάν αυτός ο λαός μείνει εκεί. Εάν δηλαδή βρει το εξιλαστήριο θύμα, για να φορτώσει πάνω του λάθη ετών, τις σχιζοφρένειες ενός πολιτικού συστήματος και γιατί όχι, ακόμη και τα δικά του λάθη.